Westen negeert afslachten van christenen in Syrië

Een van de ernstigste massamoorden op christenen – compleet met massagraven en het doodmartelen van vrouwen en kinderen en het vernietigen van kerken – had onlangs plaats in Syrië door de handen van jihadistische rebellen die door de VS worden gesteund.

Zoals gewoonlijk zwijgen de Amerikaanse regering en de belangrijke media er over, of ze bagatelliseren de gebeurtenissen.

Het bloedbad vond plaats in Sadad, een eeuwenoude Syrisch-orthodoxe christelijke woonplaats, zo oud dat hij in het Oude Testament wordt vermeld. De meeste inwoners van het gebied zijn arm, omdat Sadad in de afgelegen woestijn tussen Homs en Damascus ligt. (Woestijngebieden blijken tot nu toe de enige plaatsen waar Syrische christenen zich veilig kunnen voelen; 600 christelijke gezinnen waren er eerder heen gevlucht, als toevluchtsoord voor de jihad, die hen er later achtervolgde) .

Eind oktober viel de door de VS gesteunde ‘oppositie’ Sadad binnen en bezette het ruim een week, tot ze werden verdreven door het regeringsleger. Naast andere wreedheden waren er 45 christenen gedood, waaronder vrouwen en kinderen, enkelen waren doodgemarteld, de 14 kerken van Sadad, waaronder enkele zeer oude, waren geplunderd en vernield, en de lichamen van zes personen uit een gezin werden op de bodem van een put gevonden; een steeds vaker voorkomend lot voor christelijke ‘ondermensen’. De jihadisten maakten zelfs een video van de moordpartij, waarin zij de islamitische kreet Allah Akbar (Allah is groot) riepen.

Aartsbisschop Selwanos Boutros Alnemeh, Syrisch-orthodox Metropoliet van Homs en Hama, zei:
‘Wat is er gebeurd in Sadad is de ernstigste en grootste slachting van christenen in Syrië in de afgelopen twee en een half jaar … 45 onschuldige burgers werden zonder reden gemarteld, onder hen een aantal vrouwen en kinderen, velen werden in massagraven geworpen. Andere burgers werden bedreigd en geterroriseerd, dertig mensen werden gewond en tien worden nog vermist.

Een week lang werden 1500 gezinnen vastgehouden als gijzelaars en menselijke schilden. Onder hen kinderen, ouderen, jongeren, mannen en vrouwen …. Alle huizen van Sadad werden beroofd en bezittingen werden geplunderd. De kerken zijn beschadigd en ontheiligd, beroofd van oude boeken en kostbaar meubilair … Wat er is gebeurd in Sadad is de grootste slachting van christenen in Syrië en de tweede in het Midden-Oosten, na die in de kerk van Onze Lieve Vrouw van Verlossing in Irak, in 2010′.

Hoewel de aartsbisschop gelijk heeft, dat dit de ‘grootste slachting onder christenen in Syrië’ is, is dit sinds de oorlog uitbrak slechts het topje van de ijsberg van vervolging waaronder de christelijke minderheid van in het land lijdt – met onthoofdingen, bomaanslagen op kerken, ontvoeringen, verkrachtingen, en de verhuizing (of beter: vlucht) van honderdduizenden christenen.

Een maand voor Sadad belegerden jihadisten Ma’loula, een andere oud christelijk gebied, een van de weinige gebieden op aarde waar nog Aramees wordt gesproken, de taal van Jezus. Zij plunderden kerken en bliezen die op, dwongen de inwoners zich te bekeren tot de islam of te sterven. De laatste woorden van een man die weigerde waren ‘Ik ben een christen, en als u mij hiervoor wilt doden, dan heb ik daar geen bezwaar tegen’.

De aartsbisschop besloot zijn verklaring omtrent Sadad met de vraag:‘We hebben om hulp geschreeuwd naar de wereld, maar niemand heeft naar ons geluisterd. Waar is het christelijk geweten? Waar is het menselijk gevoel? Waar zijn mijn broeders? ik denk aan al degenen die vandaag lijden in rouw en ongemak. We vragen iedereen om voor ons te bidden’.

Serge Trifkovic, die afkomstig is uit een Europese regio die veel te maken had met de islamitische jihad,- reageert op de aartsbisschop: ‘Dat er geen “menselijk gevoel” te vinden is in het Witte Huis, of in de redactiebureau’s van de grote Westerse media, is nu wel algemeen bekend. Vul maar eens de zoekterm “Sadad” in op de website van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, of de New York Times, of de grote Europese dagbladen, of CNN, BBC of RFT, of de NGO’s die opkomen voor de mensenrechten’.

‘Het probleem, dat aartsbisschop Selwanos Boutros Alnemeh niet blijkt te kennen, is niet langer de onverschilligheid bij de Westerse elite voor de dreigende ondergang van het christendom in zijn geboorteland, maar zijn actieve, voortdurende en openlijke bijdrage aan die ondergang’.

‘Cyprus (1974) en de Balkan (1991-99) zorgden voor de test, Irak (2003 – heden) zorgde voor afdoende bewijs. In Syrië blijft de regering-Obama de rebellen steunen – och ja, alleen de “gematigde” rebellen, zoals het Vrije Syrische Leger, dat de christenen vermoordt’

In een van de Arabische video’s, gemaakt na afloop van het bloedbad in Sadad, wanneer de verminkte lichamen van een gezin uit een put worden getrokken, zegt een familielid van middelbare leeftijd, in tranen: ‘Het waardevolste in het hele universum [zijn gezin], is nu verdwenen, ik ben alleen achtergebleven, maar ik dank God dat ik nog steeds omringd ben door deze liefdevolle mensen die overblijven’.

‘Ik wil dit zeggen, laat die mensen [de jihadisten] bij zinnen komen. De problemen van de wereld kunnen alleen worden opgelost door kennis en hersenen. Er is al genoeg krankzinnigheid, het verstand van de mensen is in de war. Genoeg, genoeg – kom bij zinnen, jullie mensen, jullie menselijke wezens – keer terug naar je menselijkheid, er zijn al genoeg misdaden’.

Als teken van de tijd is hier is een Syriër, een ‘oosterling’, die oproept tot rationalisme en menselijkheid, producten van het christelijke Westen, in een tijd dat het post-christelijke Westen wordt beheerst door van alles en nog wat – propaganda, emotionaliteit, hersenloze indoctrinatie – maar niet door rationalisme en menselijkheid..

Raymond Ibrahim is de auteur van Crucified Again: Exposing Islam’s New War on Christians.