‘Hamas neemt christelijke steden in Israël over’

‘Hamas probeert Nazareth en andere Arabische steden in Israël over te nemen en zelfs leden van onze gemeen­te­raad moedigen hen aan om loyaal te zijn aan de Pales­tijnen en niet aan Israël.’ Dat is de explosieve onthulling door Elias Zarena, een christelijke Arabier uit Nazareth, in een exclusief interview met Israel Today.

Wat het grootste deel van de wereld nog niet heeft begrepen, en zelfs velen in Israël, zijn de verborgen strategieën van Hamas en de Palestijnen om ongeveer twee miljoen Arabische Israëlische burgers, christenen en moslims, ervan te weerhouden te integreren in de Israëlische samenleving, en in plaats daarvan zich aan te sluiten bij de islamitische vijanden van Israël. Voor zijn inspanningen wordt Elias’ leven regelmatig bedreigd.

‘Wat er gebeurde in Sheikh Jarrah, en daarna in Gaza, was allemaal onderdeel van het plan,’ vertelde Elias aan Israel Today. ‘Al het recente geweld in Israëlische steden is gefinancierd en georganiseerd door Hamas. Zij proberen de Arabische steden in Israël te veranderen in Palestijnse bolwerken.’

De Baptistenkerk in Nazareth met een Palestijnse dreiging op de muur geschilderd. (Foto: Elias Zarena)

Vorige week werd de Baptistenkerk in zijn geboortestad Nazareth vernield en een Palestijnse vlag op de voorgevel geschilderd met een dreigement, ‘Geen Joden en geen Christenen zullen in staat zijn om ons te stoppen.’ Ja, precies daar in de geboortestad van Jeshoea (Jezus), plaatsten Moslims een waarschuwing aan zowel Joden, tot wie Jesjoea behoorde, als Christenen, zijn volgelingen. 
Toen een raadslid van de stad Nazareth tegen de kerk zei: ‘Als jullie de Palestijnse vlag weghalen, hangen we hem meteen weer op,’ was Elias niet verbaasd. ‘Dit zijn niet alleen radicale islamisten, maar leden van een Israëlisch bestuur die de Palestijnse identiteit opdringen aan Arabische Israëli’s! Zoals Ahmed Tibi (voormalig adviseur van Yasser Arafat en lid van de Israëlische Knesset), en de Arabische partijen Balad en de Gezamenlijke Arabische Lijst die deel uitmaken van de Knesset. Zij werken zelfs samen met de Arabische communisten in Israël!’

Niet alleen de Baptistenkerk in Nazareth wordt aangevallen, maar Arabische christenen en hun kerken in het hele land identificeren zich steeds meer als Palestijnen en kiezen de kant van de vijanden van Israël. ‘Zij zijn tegen de Joodse Staat en willen dat wij ons identificeren met Palestina,’ legde Elias uit. ‘Dit zijn islamitische en christelijke Israëli’s die nog steeds denken dat ze tot ‘Palestina’ behoren. Bij alle vredes­inspanningen, van Camp David tot Oslo, heeft geen van hen ooit gesproken over de Israëlische Arabieren of hoe samen te werken met Israël.’

Terwijl de meeste internationale media Israël de schuld geven van zijn ‘slechte behandeling’ van Arabische burgers, of zelfs apartheid, wijst Elias erop dat gedurende 73 jaar sinds de oprichting van de Staat Israël, Arabische Israëli’s niets hebben gedaan om dichter bij Israël te komen. ‘We hebben een minister van Commu­nicatie gehad, een minister van Onderwijs, en vele andere Arabische Israëli’s in de Israëlische regering en niet één van hen heeft iets gedaan om Arabieren te helpen integreren in de Israëlische samen­leving. ‘Jullie horen bij ons. Je maakt deel uit van Palestina,’ zeggen ze tegen de Arabische Israëli’s.’

Maar Elias zei dat het tijd is voor zijn volk om wakker te worden: ‘De Palestijnen geven niets om jullie. Het zal nooit gebeuren dat Israël Palestina wordt. Als jullie een beter leven voor jezelf willen opbouwen, werk dan samen met Israël. Leer Hebreeuws, zoek een baan samen met onze Joodse broeders in plaats van de hele tijd te luisteren naar de Palestijnse klachten en slogans tegen Israël.’

Elias werkt al tientallen jaren met Arabische Israëli’s om hen te helpen integreren in de Israëlische samen­leving. Hij doet dit samen met Amit Barak, een Jood die in Gush Etzion woont, het hart van de pioniersbeweging van het bijbelse thuisland. Via hun Jerusalemite Initiative geven ze Hebreeuwse les aan Israëlische Arabieren en werken ze samen met de Israel Defense Forces (IDF) om lokale Arabieren te rekruteren voor legerdienst en om te vechten voor Israël. 
‘Als niemand zich uitspreekt en deze muren van leugens neerhaalt, wat zal er dan met de volgende generatie gebeuren?’ vroeg Elias. ‘Kan ik de dingen gewoon laten zoals ze zijn, zodat onze kinderen zullen doorgaan met de woede en haat tussen Palestijnen en Israëli’s? Als christenen hebben wij de verantwoordelijkheid om voor de waarheid op te komen en vredestichters te zijn.’

Elias spreekt tot een zaal met jonge Arabische christenen. (Foto: Jerusalem Initiative)

Elias legde het verder uit:
‘De moedertaal van dit land is Hebreeuws! En naast de Joden behoorden wij tot de eersten in dit land die in Jezus geloofden. Dit is onze identiteit. Jezus was een Jood en ging naar de synagoge. Wij zijn een deel van dit land en willen samenleven met het Joodse volk. Open het Oude en het Nieuwe Testament, zeg ik tegen mijn volk. Zie je, dit is Israël en het draait allemaal om de Joden!

‘De Palestijnen vechten om de Tempelberg, het is een grote leugen en de Al Aqsa Moskee op de Tempelberg is een bedrieglijke truc. Over deze berg wordt in de Bijbel gesproken, en hij maakt deel uit van Eretz Yisrael, het Land Israël.

‘Maar de Palestijnen verbergen dit voor ons volk. Ze herschrijven de geschiedenis, zelfs in de schoolboeken van onze kinderen. Wij proberen onze christelijke geschiedenis en cultuur hier in Israël, ons thuisland, te herstellen.

‘We leggen ook contact met Arabisch sprekende christenen in het hele Midden-Oosten om hen aan te moedigen Israël te steunen. Jonge mensen uit Irak, Syrië en in Europa staan bijzonder open voor Israël en zouden hier heel graag ooit een bezoek brengen.

‘Ik wil dat onze mensen begrijpen dat Israël een Hof van Eden is. Hier leven we vrij zonder angst, worden we gerespecteerd en beschouwd als een integraal onder­deel van de samen­leving als christenen. Ik houd van Israël en het Joodse volk. Omdat ik hier ben opgegroeid, weet ik wat het betekent om als christen in Jeruzalem op te groeien. De moslims zetten ons onder druk om tegen Israël te vechten. Zij voeren liever oorlog met Israël dan dat zij de zaken regelen en vrede sluiten met het Joodse volk. Wij zijn Arabische Israëlische christenen en trots om samen met onze kerken en instellingen deel uit te maken van de Joodse Staat.

‘Wij willen ons land samen opbouwen, niet alleen elkaar bekritiseren en de schuld geven van de problemen. We kunnen niet de hele tijd alleen maar nemen en nemen; we moeten ook geven en Israël steunen.’

Men zou denken dat er steun voor Elias en zijn werk zou zijn onder de ‘vredes­activisten’, de linkse politieke partijen in Israël. Maar het tegen­deel is waar. Links blijft de woede en kritiek op Israël onder de christelijke Arabieren voeden. Zij zijn ertegen om hen te helpen integreren in de Israëlische samen­leving, omdat zij dan zouden stoppen met het steunen van de agenda van links om de regering ten val te brengen met boycots en anti-Israël propaganda.

Historisch gezien zijn het in Israël altijd de rechtse leiders geweest die vrede hebben gesloten tussen Israël en de Arabische landen.

Free Palestine’ is ’elimineer Israël’

Op het gebouw van de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam hangen spandoeken met anti-Israëlische teksten als ’Free Palestine’ en ’From the river to the sea.’ De rivier waarnaar verwezen wordt, is de Jordaan. De zee is de Middellandse Zee. Daartussen liggen Palestijnse gebieden, en ook Israël. De slogans roepen dus op Israël te elimineren. 

Palestina was het westelijke deel van wat ooit het Britse mandaatgebied was. Dat werd in november 1947 door een resolutie van de Verenigde Naties gesplitst tussen Joden en Arabieren. De Arabische staten weigerden de deling en vielen op 15 mei 1948 het prille staatje aan. Het gevolg: 700.000 Arabieren vluchtten uit de Joodse gebieden en 850.000 Joden uit Arabische landen. De Joden werden veelal Israëliërs, de Arabieren kregen een erfbaar vluchtelingschap met een VN-hulporganisatie, de UNRWA, uniek in de wereld.

Elk jaar gedenken de Palestijnen de zogenaamde ’Nakba’, de ’ramp’ van de oprichting van de staat Israël op 14 mei 1948. Daarmee beoordelen ze Israël als een permanente aberratie die moet worden weggenomen. De terroristen van Hamas en Iran spreken over een kankergezwel. Mijns inziens is de echte Nakba de weigering Israël te aanvaarden – alle ellende valt daarop terug te voeren.

Oorsprong

De kunststudenten van de Rijksakademie beseffen niet – uit gebrek aan kennis of verblind door haat – dat Israël het resultaat is van de terugkeer van oude inheemse stammen naar hun oorspronkelijke thuisland in het Midden-Oosten. Vanaf het midden van de negentiende eeuw begonnen Joden in het Ottomaanse rijk grond en landerijen op te kopen (land werd niet gestolen maar verworven), als antwoord op de Jodenhaat in Europa, die gelijke tred hield met de emancipatie van de Joden na de Napoleontische tijd. In Europa werden Joden zichtbaar in kunsten en wetenschappen. Daarmee groeide de al eeuwenlang bestaande afkeer van Joden. Joden migreerden vanuit Europa naar andere delen van de wereld en ook naar de armoedige Ottomaanse bestuursregio’s die op kaarten Palestina werden genoemd.

De heilige boeken van de Joden behandelen de intense liefde van de Hebreeuwse stammen voor de streken die Judea en Samaria heten; die boeken zijn in essentie verhalen over het legitimeren van hun federatieve bestaan in dit deel van de wereld, het zijn oorsprongsmythes. 

Was het hoogste heiligdom van de Joden aanvankelijk de tabernakel die door nomaden kon worden gedragen, daarna bouwde dit kleine volk op hun ’beloofde’ grond twee keer in Jeruzalem een reusachtige tempel die gold als een van de bouwkundige wonderen van de oudheid, waarvoor zelfs de Romeinen bewondering hadden. Uit wraak voor een felle Joodse opstand doodden de Romeinen honderdduizenden Joden en verwoestten ze de Tweede tempel in het jaar 70. Ze noemden het gebied spottend Palestina, naar een verdwenen volk. De Joden werden verspreid, maar hebben in de 2000 jaar die daarop volgden altijd in Palestina geleefd. In hun verbeelding schitterde Jeruzalem als de verbinding tussen het aardse leven en de moraal en ethiek die het menselijke bestaan heiligen. In Genesis staat: ’God zei: „Laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken; zij moeten heerschappij voeren over de vissen van de zee en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daarop rondkruipt”.’ De gedachte dat in elk mens een goddelijke vlam brandt, en dat we zorg moeten dragen voor al het leven op aarde, is een van de ontroerende ’uitvindingen’ van Hebreeuwse culturen. 

’Free Palestine’ – dat is gedeeltelijk al een feit in Gaza. De bevolking van Gaza heeft Hamas uitverkoren als haar vertegenwoordiger. Hamas, een groepering die niet alleen Gaza maar ook Israël en de hele wijde wereld wil transformeren in een islamistische heilstaat, maakte van Gaza een frontstaatje gericht op strijd en oorlog. De Joden vormen een obstakel dat moet worden vermorzeld.

Vrijheid

De Amsterdamse kunststudenten kunnen, als zij Gaza zouden bezoeken, nu al een voorproefje krijgen van de Palestijnse heilstaat. Wat daar ontbreekt – omdat dat geweerd wordt uit een islamistische staat – is vrijheid. Dat komt niet door de Israëlische boycot van materialen die voor raketten kunnen worden gebruikt, maar door de corrupte en religieuze tirannie van Hamas. 

Tijdens het Israëlische verweer tegen duizenden raketten kwamen volgens de volstrekt oncontroleerbare cijfers van het ministerie van Gezondheid van Hamas meer dan 200 Gazanen om het leven (terwijl honderden defecte Hamas-raketten op de eigen Gazaanse bevolking regenden; waar zijn die slachtoffers?). In dezelfde periode veroorzaakten Afghaanse moslimterroristen meer dan 200 doden, onder wie 85 moslimkinderen van een meisjesschool. Die stierven door drie explosies: de eerste was een autobom, en toen de meisjes in paniek de school ontvluchtten, ontploften er nog twee. „De eerste explosie was krachtig en gebeurde zo dicht bij de kinderen dat sommigen niet konden worden teruggevonden”, aldus een Afghaanse functionaris.

Geen woord van de kunststudenten of hun docenten hierover. De spandoeken op de Rijksakademie schreeuwen in feite twee woorden: antisemitische hypocrisie.

Leon de Winter De Telegraaf 02-06-21

De San Remo Resolutie, Israëls ‘Magna Carta’

Vorige week was de honderdste herdenking van de conferentie waar de ‘aardse geboorteakte’ van Israël werd ondertekend. Ook na deze herdenking is het van vitaal belang dat we ermee doorgaan totdat we zoveel mogelijk punten hebben gescoord op belangrijke doelgebieden – waaronder de overheid, scholen en universiteiten.

Zoals we in een reeks artikelen opnieuw hebben verklaard, heeft het recht van Israël op het land dat ze nu bezetten – met inbegrip van de betwiste gebieden – een internationale juridische status gekregen op 26 april 1920, in een prachtig Italiaans Riviera resort (nu bekend als Sanremo). Dit gebeurde na een weeklange vergadering van de overwinnaars van de Eerste Wereldoorlog, vertegenwoordigd door Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië en Japan.

Het werd vervolgens door de eerste president van Israël (Chaim Weizmann) geprezen als ‘misschien wel de meest gedenkwaardige politieke gebeurtenis in de hele geschiedenis van onze [zionistische] beweging en in de hele geschiedenis van ons volk sinds de ballingschap.’ Voormalig Brits minister van Buitenlandse Zaken, Lord Curzon, noemde het de ‘Magna Charta’ van de Joodse Staat. De huidige Italiaanse premier Giuseppe Conte schreef vorige week: ‘Een van de zaden van de olijfboom die de moderne Staat Israël is gaan symboliseren, werd in Sanremo geplant.’

Een speciale 100-jaar-viering, georganiseerd door de Europese Coalitie voor Israël, zou daar afgelopen weekend zijn gehouden, maar werd helaas ‘overspoeld’ door het slechte nieuws van de uitbraak van het coronavirus. We werden echter getrakteerd op een zeer nuttig programma van een uur dat werd uitgezonden op Revelation TV. Het was bemoedigend om te horen dat er brede steun was van leiders over de hele wereld. Maar het is absoluut noodzakelijk dat we voortbouwen op de fundamenten die door deze herdenking zijn gelegd, aangezien Sanremo zelfs onder christenen – laat staan politici, journalisten en het grote publiek – nog steeds weinig bekend is.

Zoals politici en onderwijskundigen de vitale noodzaak zagen om holocaustlessen in het schoolprogramma op te nemen, had Sanremo diep in onze nationale psyche moeten worden ingebed. Maar de resolutie werd opgeborgen in de oorlogsarchieven, om vervolgens lang te worden vergeten en genegeerd. Aangezien de resolutie zich richt op de internationale legitimiteit van Israël, hadden regelmatige herinneringen eraan de opkomst van latere aanspraken op het land, die tot zoveel bloedvergieten hebben geleid, wel eens kunnen voorkomen.

Zoals Israëls voormalige ambassadeur bij de VN (Dore Gold) het programma van zondag vertelde: ‘Honderd jaar geleden was het zonneklaar dat het herstel van het Joodse thuis door de meeste landen van de wereld werd gesteund.’ Maar dit onmiskenbare feit werd verborgen in een verduisterde kamer in plaats van in het licht te worden gebracht. Zoals het evangelie zegt met betrekking tot Jezus: ‘dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liefgehad, meer dan het licht, want hun werken waren slecht.’ (Johannes 3:19). En daar hebben we een zware prijs voor betaald.

Ik herinner me de reactie van generaal Eisenhower toen hij als opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog de gruwel van Hitlers vernietigingskampen tegenkwam. Hij stond erop dat er foto’s werden gemaakt, zodat toekomstige generaties niet in de verleiding zouden komen om te ontkennen dat zulke dingen gebeurden, zoals velen sindsdien hebben gedaan. Op dezelfde manier hebben velen de legitimiteit van Israël ontkend, omdat niemand de moeite heeft genomen om ervoor te zorgen dat het regelmatig in de volle aandacht van het politieke debat werd gebracht. De oprichter van de Europese Coalitie voor Israël, Tomas Sandell, zei dat zelfs de Japanners nu een kopie van de oorspronkelijke resolutie in hun archieven hebben gevonden.

Ik weet dat de COVID-crisis onze meeste gedachten in beslagnemen, maar we moeten druk blijven uitoefenen op onze leiders om geen genoegen te nemen met een ‘tweestatenoplossing’. En om in plaats daarvan het recht van Israël op al het land van de Middellandse Zee tot aan de rivier de Jordaan te erkennen, zoals in Sanremo is overeengekomen.

Een groter doel 
Er is echter een nog groter doel voor ogen. Nu de overvloedige regenval het Meer van Galilea tot overstromen heeft gebracht, bidden we voor de ultieme zegen van een geestelijke uitstorting over Israël. De Bijbel spreekt duidelijk over een tweevoudig herstel voor het uitverkoren volk – eerst naar hun voorouderlijk land, en dan naar hun Heer en Messias. (Zie Ezechiël 36:26, Jeremia 31:33). Zacharia verwijst naar een tijd waarin een geest van genade en gebeden zal worden uitgestort op de inwoners van Jeruzalem en ‘[z]ij zullen Mij aanschouwen, Die zij doorstoken hebben’… (Zacharia 12:10). En Paulus vertelt de Romeinen over een tijd, misschien hiermee verbonden, waarin ‘heel Israël zalig worden’ zal (Romeinen 11:26).

We zien nu overal in het land gemeenten van gelovigen opduiken, waarbij ook Arabieren Jezus vinden en via Hem verzoend worden met hun Joodse broeders – het ware vredesproces in het Midden-Oosten. Terwijl ik schrijf, reiken Joodse gelovigen in de straten van Jeruzalem en Tel Aviv de boodschap uit van de Messias Die voor hun zonden is gestorven. We kunnen hun inspanningen steunen – door middel van gebed, financiën en algemene bemoediging – door in contact te komen met de vele organisaties die zich hiervoor inzetten, waaronder Prayer for Israel, het Kerkministerie onder het Joodse volk (CMJ), Maoz en Joden voor Jezus.

Het evangelie is ‘eerst voor de Jood’ (Romeinen 1:16), wat betekent dat zij nog steeds onze prioriteit zouden moeten zijn. Het tonen van vriendelijkheid, vooral door het delen van onze liefde voor hun Messias, zal een uitbreidend effect hebben en zal vruchtbaar zijn.

Ik denk aan de getuigenis van Al Fadi, een voormalige moslim-jihadist uit Saoedi-Arabië, die vastbesloten was om voor Allah te sterven, omdat hij het als zijn enige garantie voor redding zag. Gelukkig werd hij van dat pad afgeleid en ging hij in Amerika studeren, maar nog steeds met de bedoeling om zijn gastheren tot de islam te bekeren. Een christelijke familie toonde hem een uitzonderlijke vriendelijkheid toen ze hem door de culturele en taalbarrières loodsten die hij tegenkwam. Daarmee werd een zaadje geplant dat jaren later ontkiemde toen hij zijn leven aan Jezus toewijdde. Hij spreekt nu via de media voor miljoenen moslims in het Midden-Oosten over Christus.