In tegenstelling tot wat complottheoretici beweren, zijn de Joden van nu wel degelijk afstammelingen van de oude Israëlieten. Maar de aanspraak van de Israëlieten op hun land is op veel meer gebaseerd dan dat. Er is al meer dan 3000 jaar een ononderbroken Joodse aanwezigheid op het land. Jeruzalem had halverwege de 19e eeuw een Joodse meerderheid, vóór de moderne zionistische beweging.

Toen Joden uit de diaspora in de jaren 1880 vanuit Jemen en Europa terugkeerden, vestigden ze zich op land dat ze legaal hadden gekocht. Ze droogden malariamoerassen af ​​om zich te vestigen op land dat voorheen onbewoonbaar was. Ze cultiveerden woestijngebieden die voorheen door niemand bewerkt konden worden. Ze creëerden economische kansen die honderdduizenden migranten aantrokken uit de hele Arabische wereld en andere delen van het Ottomaanse Rijk – migranten van wie de miljoenen nakomelingen tegenwoordig als “Palestijnen” worden beschouwd.

Toen de Britten 78 procent van Palestina afstonden aan hun Arabische bondgenoten, waren de Joden tevreden om op de resterende 22 procent te blijven. Toen de Britten en de VN later voorstelden om de resterende 22 procent van Palestina verder te verdelen tussen Arabieren en Joden, accepteerden de Joden dit, ondanks het feit dat een groot deel van hun aandeel (waar een aanzienlijke Joodse meerderheid woonde) de Negevwoestijn was. De Arabieren (die toen nog niet bekend stonden als “Palestijnen”) weigerden de verdeling te accepteren en probeerden in plaats daarvan de Joden uit te roeien. Maar de Joden versloegen vijf Arabische legers en twee irreguliere milities om hun nieuw opgerichte staat Israël te verdedigen.

Hoewel de Onafhankelijkheidsoorlog een overwinning voor Israël was, zorgden de wapenstilstandslijnen ervoor dat Jordanië de controle over Judea en Samaria behield (die ze illegaal zouden bezetten, annexeren en hernoemen tot de “Westelijke Jordaanoever”) en Egypte de controle over Gaza. Joden werden etnisch gezuiverd uit de door Arabieren gecontroleerde gebieden (waaronder de Joodse wijk van Jeruzalem), terwijl Arabieren die nog steeds aan de Israëlische kant van de wapenstilstandslijnen woonden, mochten blijven. Die Arabische gemeenschap in Israël is uitgegroeid tot meer dan twee miljoen mensen en zij genieten volledige rechten.

Gedurende de bijna twintig jaar dat de Westelijke Jordaanoever en Gaza in Arabische handen waren, is er nooit een poging gedaan om daar een Palestijnse staat te vestigen. De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) zag af van elke aanspraak op dat gebied en claimde alleen het door Israël gecontroleerde gebied. Pas nadat Israël in 1967 de controle over die gebieden had verkregen, begonnen ze te beweren dat de Westelijke Jordaanoever en Gaza “bezet” waren.

Nadat Israël onafhankelijk was geworden, voerde de Arabische wereld een collectieve straf uit door ongeveer 850.000 Joden etnisch te zuiveren. Velen van hen vluchtten naar Israël, hun enige toevluchtsoord in hun geboortestreek. Deze Joden en hun nakomelingen vormen nu de meerderheid van de Joden in Israël.

Nee, de Joodse aanspraak op Israël is dus niet alleen gebaseerd op de oude geschiedenis, maar ook op hun voortdurende aanwezigheid en legale migratie gedurende vele jaren, hun vindingrijkheid in het bruikbaar maken van onbruikbaar land, hun harde werk in het opbouwen van een samenleving die het leven van zowel Arabieren als Joden verbeterde en economische migranten uit de hele Arabische wereld aantrok, hun bereidheid om voor het land te vechten, ervoor te sterven en vrede te sluiten met alle buren die bereid zijn tot vrede. Hun passie voor het land komt voort uit een geloof en cultuur die, ondanks jarenlange ontheemding en diaspora, vrijwel volledig op Israël gericht is gebleven.

Discussiëren over Israëls “recht op bestaan” is zinloos. Kan iemand serieus beweren dat een doorsnee Israëliër van de derde generatie, wiens grootouders uit de Arabische wereld zijn verdreven, een morele verplichting heeft om terug te keren naar de Arabische wereld (waar ze nooit hebben gewoond en die hen sowieso niet zou accepteren)? Dat ze moeten “terugkeren” naar de meest racistische samenlevingen op aarde, waar Joden meer dan een millennium lang als “dhimmis” werden onderdrukt? Neem het serieus.

Adrian Reland (1676-1718) was een Nederlandse geleerde, geograaf, cartograaf en een bekend filosoof. Hij sprak vloeiend Hebreeuws, Arabisch en Oudgrieks, evenals andere Europese talen.

Hij schreef het boek “Palestina, ex Monumentis Veteribus Illustrata”, dat in het Latijn werd geschreven, nadat hij in 1695 op een rondreis naar Israël (toen Zuid-Syrië, onder Ottomaanse bezetting) was gestuurd.

Tijdens zijn reizen bracht Reland het land in kaart en onderzocht hij ongeveer 2500 plaatsen waar mensen woonden ten tijde van de Misjna en de Talmoed, samen met de oorspronkelijke bronnen van de namen van die plaatsen. Hij liet ook een bevolkingsonderzoek en een volkstelling uitvoeren in elke gemeenschap.

Zijn conclusies:
Geen enkele nederzetting in het land Israël heeft een naam van Arabische oorsprong, en de Arabische namen van de plaatsen zijn veranderd ten opzichte van hun oorspronkelijke Hebreeuwse, Griekse of Romeinse naam.

Het grootste deel van het land was leeg en verlaten.

De kleine groep inwoners woonde in Jeruzalem, Akko, Tzefat, Jaffa, Tiberias en Gaza. De meesten waren Joden en de rest christenen. Er waren maar weinig moslims, voornamelijk nomadische bedoeïenen die naar het gebied waren gekomen als versterking voor de bouw en de landbouw, als seizoensarbeiders.

In Jeruzalem woonden ongeveer 5000 mensen, voornamelijk Joden, de rest christenen. In Gaza woonden ongeveer 550 mensen, 50% Joden en de rest christenen. De Joden verdienden hun inkomen met landbouw, met name de wijnbouw, en de christenen waren handelaren.

Het boek versterkt de band, relevantie, betekenis en verwantschap van het land dat toebehoort aan de Joden, en laat zien dat de Arabieren de Latijnse naam Palestina hebben geroofd en zich die hebben toegeëigend.

Spanje stond een paar honderd jaar onder Arabische bezetting en men kan de Arabische invloed zien in het cultureel erfgoed: literatuur, monumentale bouwwerken, techniek, geneeskunde, enzovoort. Maar in Israël is daar niets van te merken. Geen namen van oorspronkelijke Arabische steden, geen informatie over de Arabische cultuur, geen kunst, geen geschiedenis, geen bewijs van Arabische overheersing, alleen maar grootschalige roof, plundering en roof, het wegnemen van de heiligste plaatsen van de Joden, het beroven van de Joden van hun Beloofde Land, en de laatste tijd ook het kapen en wegnemen van de Joodse geschiedenis om de banden van de Joden met hun land te verbreken.

Een exemplaar van het boek is ook verkrijgbaar bij de Universiteit van Haifa in Israël.

Ik heb zojuist de onbewerkte beelden van de aanvallen van 7 oktober gezien. Lees alstublieft:

Wat ik zag waren jonge mannen die hoofden afhakten, op alles schoten wat ze tegenkwamen, kleine huilende kinderen die om hun moeder riepen afslachtten, granaten in huizen, auto’s en schuilkelders gooiden, lichamen verminkten, ermee speelden, mensen in brand staken, en het leek alsof het de gelukkigste dag van hun leven was.

Ze belden hun familieleden om te vieren hoeveel mensen ze hadden gedood. De ouders in Gaza waren dolenthousiast. Ze juichten en vroegen om meer.

“Breng wat hoofden mee terug zodat de mensen ermee kunnen spelen”, vroeg een commandant. De barbaren gehoorzaamden gewillig en gebruikten klapmesjes om de schedels van de afgeslachte lichamen te verwijderen, alsof ze slagers waren die een karkas aan het bewerken waren.

“Breng er een paar mee naar huis voor de mensen, zodat we ze op het plein kunnen kruisigen”, bevalen de Hamas-leiders.

De verminkte, met bloed doordrenkte lichamen van gijzelaars werden door de straten geparadeerd. De menigte in Gaza juichte en filmde, juichend of spugend op de doodsbange jongeren achterin pick-ups.

De jonge Hamas-leden met hun uitzinnige grijns, selfies makend en Allahu Akbar roepend, leken op zoveel van de jongemannen in rubberbootjes. Trendy kleding, moderne telefoons. Energie en overtuiging.

De eerste golf aanvallers op 7 oktober bestond uit Hamas-soldaten.

De tweede uit amateur-dienstplichtigen.

De derde uit burgers van Gaza die maar al te graag meededen.

Wat zijn dit voor monsters?

Ik ben voorgoed veranderd door wat ik heb gezien. En het is niet nep. Het zijn beelden die Hamas zelf heeft opgenomen.

Israël moet hiermee leren leven, pal naast de deur.

Ik vrees dat we het nu ook hebben, in hotels en huizen door het hele land.