Op deze dag — 1 juni 1967

Mocht er nog iemand twijfelen aan de genocidale intentie van de Arabische legers die zich enkele dagen voor de Zesdaagse Oorlog aan de Israëlische grenzen hadden verzameld, dan maakte de voorzitter van de PLO het glashelder.

Ahmed Shukairy verklaarde in een vrijdagpreek in Jeruzalem:

“Dit is een strijd tussen ons of de Israëliërs. Er is geen middenweg. De Joden van Palestina zullen moeten vertrekken. Wij zullen hun vertrek naar hun voormalige huizen faciliteren. De overlevenden van de oude Joodse bevolking van Palestina mogen blijven, maar ik heb de indruk dat niemand het zal overleven.”

Hij voegde eraan toe:

“Wij zullen Israël en zijn inwoners vernietigen en wat betreft de overlevenden — als die er al zijn — de boten staan ​​klaar om hen te deporteren.”

Dit was de officiële leider van de PLO die sprak voordat Israël ook maar één schot had gelost — terwijl de Joodse staat zich nog volledig binnen de wapenstilstandslijnen van 1949 bevond (de zogenaamde “grenzen van ’67”). Geen ‘bezetting’, geen ‘nederzettingen’, geen controle over de ‘Westelijke Jordaanoever’ (toen Jordaans) of Gaza (Egyptisch).

Het werkelijke doel was simpel: de totale vernietiging van de Joodse staat en de uitroeiing of verdrijving van de Joden.

Toch doen dezelfde beweging en haar verdedigers vandaag de dag nog steeds alsof het conflict begon met de ‘bezetting’ die pas bestond nadat Israël wéér een poging tot vernietiging had overleefd.

Zelfs Arabische leiders geven het toe.

Iedereen deelt de clip van Bill Clinton waarin hij beschrijft hoe Yasser Arafat een genereus vredesaanbod in Camp David verwierp, een aanbod dat de Palestijnen een staat zou hebben gegeven op 96 procent van de Westelijke Jordaanoever, landruil en een hoofdstad in Oost-Jeruzalem. Hij vertelt ook dat de Palestijnse leiders eigenlijk nooit een tweestatenoplossing wilden. Ze wilden Israël vernietigen. Het is een video die vaak wordt gedeeld door mensen zoals @VividProwess, en het is belangrijk dat mensen hem zien.

Natuurlijk wijzen critici het meteen af. Ze beweren dat Clinton bevooroordeeld is of pro-Israël. Ze zeggen dat je het Amerikaanse perspectief niet kunt vertrouwen.

Oké, laten we dat even terzijde schuiven.

Kijk nu eens hiernaar.

In dit indrukwekkende interview zegt de voormalige Egyptische president Hosni Mubarak, een belangrijke Arabische leider die direct betrokken was bij de onderhandelingen, precies hetzelfde vanuit Arabisch perspectief. Hij spreekt over de Mena House-conferentie in Caïro en de Camp David-onderhandelingen van 1978. Beide mislukten omdat de Palestijnen elk aanbod herhaaldelijk afwezen. De Oslo-akkoorden werden weliswaar getekend, maar omdat Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad er niet bij betrokken waren, ondermijnden ze de akkoorden en elke kans op vrede door vier jaar lang terroristische zelfmoordaanslagen in Israël te plegen. Daarna volgden de tweede Camp David-onderhandelingen in 2000, waar Arafat aanvankelijk mee instemde, maar die hij vervolgens verwierp en waarmee hij in plaats daarvan de Tweede Intifada ontketende.

Mubarak legt uit hoe de Palestijnen zelfs weigerden deel te nemen aan de Mena House-conferentie van 1977. Hij beschrijft de herhaalde kansen die ze kregen, waaronder een gedetailleerd document waarin werd opgeroepen tot Israëlische terugtrekking uit Samaria, Judea en Gaza, veiligheidsregelingen tijdens een overgangsperiode en andere belangrijke concessies. De Israëliërs waren bereid te onderhandelen over lastige kwesties zoals wie de controle over de veiligheid zou krijgen. Volgens Mubarak bleven de Palestijnen echter nee zeggen en verspeelden ze de ene kans na de andere.

Hij spreekt met duidelijke frustratie over hoe de Palestijnse kant al decennialang vredesinitiatieven en realistische compromissen afwijst.

De video toont verder beelden van de PLO-vertegenwoordiger uit 1977, evenals oude beelden van de Egyptische president Sadat, die betrokken was bij de onderhandelingen in het Mena House en de eerste Camp David-onderhandelingen in 1978.

Dit is wellicht veel indrukwekkender dan Clintons verhaal, omdat het geen westerse of Israëlische stem is. Het zijn prominente Arabische leiders die de onderhandelingen hebben meegemaakt, die de bredere Arabische wereld vertegenwoordigden en die geen enkele reden hadden om Israël te verdedigen.

Wanneer leiders van beide kanten van de onderhandelingstafel hetzelfde patroon van Palestijnse afwijzing en geweld beschrijven, wordt het veel moeilijker om het af te doen als vooringenomenheid.

Het patroon is duidelijk, decennialang en door verschillende stemmen heen: genereuze aanbiedingen, herhaalde weigeringen en voortdurende eisen voor alles, zonder iets terug te geven.

Dit is geen geschiedenis uit het verleden. Het is de kernreden waarom het conflict vandaag de dag voortduurt.

Op deze dag – 15 mei 1948: De Joden weigerden opnieuw te stervenTerwijl elke krant en radio-openst op aarde al het overlijdensbericht van Israël schreef, gebeurde er iets volkomen krankzinnigs. Op deze dag vielen 5 Arabische legers (Egypte, Jordanië, Syrië, Irak, Libanon) plus Saoedische contingenten de pasgeboren Joodse staat binnen met één verklaard doel: afmaken wat Hitler begon en “de Joden de zee in drijven”. De wiskunde was grotesk: 600.000 Joden (mannen, vrouwen en kinderen) versus een gecombineerde Arabische bevolking van bijna 200 miljoen met professionele legers, Britse officieren en Sovjetwapens. Israël had bijna niets – zelfgemaakte Sten-pistolen, Molotov-cocktails en welke geweren dan ook die konden worden gesloopt. Groot-Brittannië en Amerika dwongen allebei een totaal wapenembargo af. De wereld wachtte op de slachting. In plaats daarvan deden de Joden het onmogelijke. Uit de ontheemdenkampen van Europa en uit het Westen kwamen ongeveer 4.000 Machal-vrijwilligers – door de strijd geharde veteranen uit de Tweede Wereldoorlog uit Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Canada en Zuid-Afrika. Gevechtspiloten, bommenwerpers en infanterieofficieren lieten alles vallen en haastten zich naar binnen. Een van de meest surrealistische momenten: een jonge Joodse radio-reparateur uit Engeland arriveerde met nul gevechtservaring. Toen hem werd gevraagd wat hij kon doen, zei hij dat hij radio’s had gerepareerd. De ogen van de commandanten lichtten op. Een zending kapotte walkietalkies was net aangekomen. Hij en een Israëlische partner brachten weken door in een stoffig voormalig Brits kamp om ze één voor één weer tot leven te brengen, zodat Israëlische troepen eindelijk met elkaar konden praten op het slagveld. Toen kwamen de wonderen die zelfs de Bijbel zou kunnen benijden. Stalin, in de hoop het socialistisch geleunde Israël in de Sovjetbaan te trekken, stond in het geheim toe dat communistisch Tsjecho-Slowakije de reddingslijn van Israël werd. Praag verkocht de Joden Messerschmitt 109 jagers (in het geheim geassembleerd), Spandau machinegeweren, geweren, munitie en bommen. Drie B-17 Flying Fortresses werden stilletjes gekocht in Panama, naar Tsjecho-Slowakije gevlogen, geladen met wapens en rechtstreeks naar een oorlogsgebied gesmokkeld – zware bommenwerpers afgeleverd in een land dat twee dagen eerder niet officieel bestond. Tegen elke voorspelling in keerde het tij. Israël verloor 1% van zijn hele bevolking in de gevechten – een hoger dodental per hoofd van de bevolking dan Groot-Brittannië in de Tweede Wereldoorlog leed. Nauwelijks een gezin was onaangeroerd. Maar begin 1949 werden de binnenvallende legers teruggedrongen en werden de wapenstilstandslijnen (de “Groene Lijn”) getrokken – lijnen die de Arabische kant zelf volhield dat het slechts tijdelijke militaire linies waren, nooit grenzen.Dit was niet alleen een militaire overwinning. Dit was het Joodse volk – overlevenden van pogroms, ballingen en de Holocaust, vergezeld door Joden die het Midden-Oosten nooit hadden verlaten – dat met hun bloed verklaarde dat ze na 2.000 jaar van omzwervingen en vervolging nooit meer weer weerloos zouden zijn in hun voorouderlijk thuisland. Daarom is een sterk, soeverein, zelfredzaam Israël niet optioneel. Het is het verschil tussen overleven en een ander hoofdstuk in het lange boek van Joodse tragedie. Nooit meer zullen Joden vreemden moeten smeken om het recht om te leven. Nooit meer zal ons voortbestaan afhangen van de vluchtige “vriendelijkheid” van rijken die wegkijken. Israël is de garantie – beveiligd door Joodse kracht, niet door de genade van anderen. Ben Yisrael Chai.