Ik heb zojuist de onbewerkte beelden van de aanvallen van 7 oktober gezien. Lees alstublieft:

Wat ik zag waren jonge mannen die hoofden afhakten, op alles schoten wat ze tegenkwamen, kleine huilende kinderen die om hun moeder riepen afslachtten, granaten in huizen, auto’s en schuilkelders gooiden, lichamen verminkten, ermee speelden, mensen in brand staken, en het leek alsof het de gelukkigste dag van hun leven was.

Ze belden hun familieleden om te vieren hoeveel mensen ze hadden gedood. De ouders in Gaza waren dolenthousiast. Ze juichten en vroegen om meer.

“Breng wat hoofden mee terug zodat de mensen ermee kunnen spelen”, vroeg een commandant. De barbaren gehoorzaamden gewillig en gebruikten klapmesjes om de schedels van de afgeslachte lichamen te verwijderen, alsof ze slagers waren die een karkas aan het bewerken waren.

“Breng er een paar mee naar huis voor de mensen, zodat we ze op het plein kunnen kruisigen”, bevalen de Hamas-leiders.

De verminkte, met bloed doordrenkte lichamen van gijzelaars werden door de straten geparadeerd. De menigte in Gaza juichte en filmde, juichend of spugend op de doodsbange jongeren achterin pick-ups.

De jonge Hamas-leden met hun uitzinnige grijns, selfies makend en Allahu Akbar roepend, leken op zoveel van de jongemannen in rubberbootjes. Trendy kleding, moderne telefoons. Energie en overtuiging.

De eerste golf aanvallers op 7 oktober bestond uit Hamas-soldaten.

De tweede uit amateur-dienstplichtigen.

De derde uit burgers van Gaza die maar al te graag meededen.

Wat zijn dit voor monsters?

Ik ben voorgoed veranderd door wat ik heb gezien. En het is niet nep. Het zijn beelden die Hamas zelf heeft opgenomen.

Israël moet hiermee leren leven, pal naast de deur.

Ik vrees dat we het nu ook hebben, in hotels en huizen door het hele land.