Israëls wettelijke eigendomsrecht op het Land is onwrikbaar onder internationaal recht – en werd op deze dag in 1946 definitief bevestigd.

Israëls wettelijke eigendomsrecht op het Land is onwrikbaar onder internationaal recht – en werd op deze dag in 1946 definitief bevestigd.

Op 18 april 1946 ontbond de Volkenbond zichzelf en droeg haar “heilige plicht” over aan de Verenigde Naties: het Mandaat voor Palestina.

Dat juridisch bindende document, unaniem goedgekeurd door alle 51 lidstaten op 24 juli 1922, verleende het Joodse volk onherroepelijk recht om zich overal in West-Palestina te vestigen – het gebied van ongeveer 26.000 vierkante kilometer tussen de Jordaan en de Middellandse Zee (het huidige Israël, Gaza en de zogenaamde “Westelijke Jordaanoever”).

Groot-Brittannië had al 77% van het oorspronkelijke mandaat afgescheiden om Transjordanië (het huidige Jordanië) te creëren uit “Oost-Palestina” als beloning voor de Hasjemieten. Het resterende deel – van de rivier tot de zee – bleef onder internationaal recht het Joodse nationale thuisland.

“Palestina” was nooit een Arabische staat, nooit een nationaliteit en zelfs nooit een Arabisch woord. Het is afgeleid van de Romeinse provincienaam Syria Palaestina, die in 135 n.Chr. werd ingevoerd na de Bar Kokhba-opstand om de naam Judea en de Joodse identiteit ervan uit te wissen. De term zelf komt van de oude Filistijnen – oude vijanden van de Joden in het Egeïsche gebied.

Onder Ottomaanse en Britse heerschappij beschouwden de lokale Arabieren zichzelf als onderdeel van Groot-Syrië. Documenten van het Britse mandaat spraken over “Joden en Arabieren van Palestina” – nooit over “Joden en Palestijnen”. De belangrijkste instellingen (Palestine Post, Palestine Symphony Orchestra, Anglo-Palestine Bank) waren allemaal Joods.

Cruciaal is dat het mandaat de politieke rechten op zelfbeschikking uitsluitend voor de Joden reserveerde. Arabieren kregen volledige burgerrechten en hun eigen politieke rechten in vier andere mandaatgebieden: Libanon, Syrië, Irak en Transjordanië.

Artikel 80 van het VN-Handvest behield alle Joodse rechten onder het mandaat toen de Volkenbond werd ontbonden.

Israëls juridische titel is geen waanbeeld van “kolonialistische” ideeën. Het is het laatste ongewijzigde internationale akkoord over het land; en het is tot op de dag van vandaag van kracht.

Ze hebben de wereld acht decennia lang misleid met een verzonnen “inheems” volk dat vóór de jaren 60 nooit heeft bestaan. De documenten liegen niet.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *