Reis USA 2026 herfst.

Na drieënhalf jaar is het dan zover, we vertrekken weer naar de USA. We verheugen ons erop de kleinkinderen van Janny weer te zien, en natuurlijk ook weer wat van Amerika te zien. Het plan is om eerst een kleine twee weken bij Yifat in Kirkland door te brengen, daarna een dag of tien in noord Californië en een stukje van Oregon rond te kijken en we sluiten deze reis af met weer een kleine twee weken in Moraga bij Miki en Yonit.

Klik HIER voor de reisroute.

We vertrekken om 12:00 uur met United Airlines met een overstap in Chicago naar Seattle waar Yifat, Dolev, Neta en Geva ons komen ophalen. Het duurde wat langer omdat onze koffers niet waren aangekomen. Zo worden wij als ouderen toch weer fijn geholpen omdat de koffers morgen thuis gebracht worden.

Thuis aangekomen eten we wat waarna we het glas heffen op het weerzien, en dan snel onder de wol.

We staan laat op omdat we wat moesten bijslapen na een lange dag. Het is vanmorgen heel rustig in huis, omdat iedereen aan het werk of naar school is. Rond het middaguur worden door United Airlines de koffers aan huis bezorgd, prima service.

Vanavond hebben we met Miki, Yonit en Yifat overleg over de route die we gaan rijden. Yonit stelt voor om niet naar Sacramento te vliegen en daar een auto te huren, maar dat het goedkoper we goedkoper uit zijn door naar San Francisco te vliegen, waar we opgehaald kunnen worden door Miki en Yonit. Vervolgens gaan we naar hun huis in Moraga en vandaar starten we onze rondrit met de auto van Yonit, die we kunnen lenen.

Omdat dit een mooi voorstel is wordt de bestemming bij United Airlines veranderd van Sacramento naar San Francisco.

Om de omgeving weer wat te zien mag ik de “Lexus RX 450 Hybride” meenemen. We krijgen van Yifat een paar mooie uitzichtpunten, die we allebei opzoeken. Een mooi uitzicht over het meer, maar omdat de rit heen en terug door het centrum van Seattle is, hebben we niet veel tijd om van de uitzichten te genieten.

Wat later op de avond heb ik contact met Miki, hij vraagt naar onze plannen voor de rondreis die we willen maken. Tijdens het gesprek heeft hij nog wat andere ideeën die ook prachtig zijn, hier gaan we over nadenken.

De ideeën die Miki heeft, Als we dat doen kunnen we gelijk Neta-li opzoeken die in San Diego studeert. Dus we gaan een nieuw schema maken en dus niet vanuit San Francisco naar het noorden, maar naar het zuiden. Een deel hebben we in 2012 al gezien, en daar rijden we dan doorheen en aansluitend willen we nu verder naar het zuiden met San Diego als eindpunt. San Diego ligt tegen de Mexicaanse grens dus zuidelijker kan niet.

Vandaag met de Lexus van Yifat op stap geweest, wat winkelen en rondkijken.

We zijn overdag thuis. Aan het einde van de middag gaan we Noga ophalen, die studeert aan de universiteit in Seattle. Ze wilde graag bij de familie zijn en dus ook ons weer zien. De laatste keer dat we haar hebben gezien was in juni dit jaar toen de familie bij elkaar was in Italië. Als iedereen aanwezig is vieren we met elkaar het “Shabat maal”, Yifat heeft geweldig gekookt. We genieten van de Paella, kip en kalkoengehaktballetjes, een echt feestmaal.

Yifat nodigt ons uit om in de omgeving rond te rijden, dit wordt een prachtige rit. Omdat de herfst is ingevallen hebben de bladeren van de bomen prachtige kleuren, van groen tot donker rood.

We stoppen bij de “Snoqualmie waterval” om de waterval te bekijken en natuurlijk de omgeving. De waterval wordt ook gebruikt om elektriciteit op te wekken, al sinds 1899. Onder de waterval is diep in de rotsen een ruimte uitgehakt waar de generatoren staan.

Tegen het einde van de middag gaan we gezellig sushi eten bij een klein Japans restaurant, en daarna naar huis.

Als we thuiskomen gaan Yifat en Dolev zich omkleden in traditionele Beierse kleding. vanavondgaan ze naar een “Oktoberfest”. Met vrienden storten ze zich in dit bierfeest.

Noga is dit weekend bij ons gebleven, die gaat vandaag terug naar de universiteit. Vandaag is Omer onze chauffeur en via een “sightseeingroute” brengen we haar naar de universiteit waar we gelijk even een kijkje op haar nemen. Omdat we er toch zijn, wandelen we over de campus.

Het ziet er prachtig uit: mooie gebouwen en prachtige parken. Volgens Yifat is deze campus dit een van de mooiste in de USA.

Aan de jachthaven van Seattle vinden we een restaurant met uitzicht over het water, en hier gebruiken we onze lunch. Naast het restaurant is een opslagplaats voor plezierboten. Een enorme stelling waar de boten vierhoog worden opgeslagen, met een enorme heftruck worden de boten hierin geschoven.

Ten oosten van Seattle, op ruim 160 km afstand (twee uur rijden), ligt de plaats Leavenworth. Hier willen we naartoe, Yifat en haar zoon Neta gaan mee voor de gezelligheid. Het is een Beiers dorp in de staat Washington. Toen in de tweede helft van de twintigste eeuw de lokale industrie (hout- en mijnbouw) volledig stilviel, moesten de inwoners een andere bron van inkomsten zoeken. Ze gooiden het over een andere boeg en bouwden hun dorp om tot een echte Tirolerstad, zeker een bezoek waard. Als je er door de straten loopt, waan je je zo in de Alpen.

Door een grote reclamecampagne kreeg hun initiatief bekendheid in heel Amerika, waardoor de toeristen gemakkelijk de weg naar “The Bavarian Village” vonden. We wandelen hier wat rond en gaan een ijsje eten in een winkel die gespecialiseerd is in ijs, en dat is overheerlijk.

En natuurlijk moeten we braadworst eten. Kiezen is heel moeilijk, en daarom een plateau met alle soorten braadworst die ze hebben dan kunnen we ze allemaal proeven..

Als architecte bezoekt Yifat regelmatig haar projecten om de voortgang te controleren. Ze vraagt ons om vandaag met haar mee te gaan, dan kunnen wij wat zien van haar projecten, en natuurlijk zeggen “Ja”.

Het eerste project betreft het uitbreiden en plaatsen van een keuken in een bestaand pand. Hier was al eerder een architect bezig geweest, maar deze voldeed niet. Via de aannemer zijn ze bij Yifat gekomen. Zij die heeft het hele bestaande plan weggedaan en alles totaal opnieuw ontworpen. Het ziet er prachtig uit. Yifat neemt met de aannemer haar op- en aanmerkingen door en bespreekt een en ander met de timmerlui die de keuken plaatsen. De eigenaar vertrouwt mij toe dat hij heel blij is met Yifat. De ruimte wordt door haar beter benut en lijkt daardoor groter. Ook de kleuren die ze voorstelt vinden ze beter.

Als we vertrekken kijken we nog even bij de buren die hun tuin “Halloweenproof’ hebben gemaakt.

Het volgende project is een geheel nieuwe, door Yifat ontworpen woning, maar dan een in het zeer luxe segment. Het pand heeft een vloeroppervlakte van 600 m2. Ruime slaapkamers, allemaal met eigen badkamer en een inloopkast. Hieronder een kleine foto -impressie.

Het derde project is inmiddels gereed, en nu mogen wij het eindresultaat bekijken. Dit was een bestaand pand waarvan alle binnenwanden weggehaald zijn, en kompleet opnieuw is ingedeeld. En natuurlijk nieuwe slaapkamers met badkamers en inloopkasten, nieuwe keuken, eetbar enzovoort.

Wat we vandaag gezien hebben zijn woningen van miljonairs die allemaal erg enthousiast zijn over Yifat. Heel erg leuk om te horen.

Voor we naar huis gaan ontmoeten we in een restaurant in Seattle nog Nogah die opnieuw afscheid komt nemen. Nadat we wat gegeten hebben kijken we nog even in een winkelcentrum en daarna naar huis.

Vanmorgen luieren we wat en vanmiddag gaan we naar Kirkland, Yifat moet wat regelen voor Omer bij de bank. In “Downtown” kijken we wat rond en wandelen naar de jachthaven.

Onderweg zie ik een geparkeerde “Cybertruck” staan, en natuurlijk gaat hij op de foto. Volgens Omer is hij vanbinnen enorm luxe uitgevoerd, maar ik vind de buitenkant verschrikkelijk.

De ciber truck.

Even langs de haven en dan ga ik met Omer mee naar huis.

Een mooi ruim park aan het water.

“Vlakbij” is een historisch stadje, Snohomish, wat we willen bezoeken. de plaatsnamen zijn soms voor ons niet uit te spreken. Dit komt omdat er oorspronkelijk indianen woonden in dit gebied en hun indiaanse plaatsnamen zijn gebleven. Het is een gezellige plaats die nu helemaal in het teken van Halloween staat, geraamtes, spinnen, enz. Het is leuk om hier rustig door te wandelen.

Grappig, de oude gevels met daarvoor de auto’s.

Nadat we hier wat hebben rondgeneusd vertrekken we naar een Premium outlet. Hier kun je je volledig uitleven op alle denkbare merken van kleding en schoenen, leuk om wat rond te neuzen.

Als we thuiskomen nodigen Yifat en Dolev ons uit om uit eten te gaan. In Kirkland is een restaurant aan het meer gereserveerd, jammer dat het inmiddels donker is. Maar wel heerlijk gegeten.

Yifat brengt ons naar het vliegveld voor een vlucht van ruim twee uur naar San Francisco. Op het vliegveld in San Francisco staat Yonit op ons te wachten. De rit naar huis valt precies in de spits, dus die duurt wat langer. Omdat het zo lang duurt besluit Yonit om niet te koken omdat het dan veel te laat wordt, dus naar een Indiaas restaurant.

Als we thuiskomen praten we onder het genot van een glas wijn gezellig bij.

We starten de dag buiten met een heerlijk ontbijt, het is toch wel genieten zo.

Na het ontbijt vraagt Miki of ik het leuk vind om vanmiddag met hem mee te gaan naar de universiteit waar hij als professor samen met een professor van de Stanford University en twee andere geleerden aan een project werkt.

Zes jaar geleden zijn de vier deskundigen gestart met de mogelijkheid om bepaalde problemen in de hersenen met elektromagnetische golven te behandelen. En nu na zes jaar is het project in de eindfase gekomen, er moeten nog twee experimenten uitgevoerd worden en dan kan een en ander in medische vakbladen gepubliceerd worden.

Het betreft een aantal aandoeningen, waaronder chronische depressie, PTSS en tinnitus.

Miki is dit keer de proefpersoon van het experiment. Eerst wordt een MRI-scan vanzijn hoofd gemaakt, dan van de hersenen. Vervolgens moet Miki herhaaldelijk zijn hand openen en sluiten. Deze beweging geeft een reactie in de motorische cortex van de hersenen. Met de MRI-scanner kan gezien worden welk deel van de cortex reageert. Dit is te zien omdat iedere hersenactiviteit een afname van het zuurstofgehalte heeft. De zuurstof bindt minuscule ijzerdeeltjes en laat daarmee een minimaal verschil in het bloedmagnetisme zien. Door dit verschil te meten, weet men welk deel van de cortex gebruikt werd. Door nu met een robotarm op precies de juiste plaats een elektromagnetische puls te geven gaat als reactie een of meerdere vingers bewegen. Hiermee wordt nu bewezen dat de juiste plaats in de cortex vastgesteld kan worden. Tijdens het experiment heeft hij een cap op zijn hoofd die als antenne functioneert. Dit omdat het verschil in magnetisme een signaal geeft van 1 tot 5% van het gebruikelijke MRI signaal, dus versterkt moet worden.

Dit gebruik van de MRI-scanner gaat nog veel verder, maar dat gaat te ver om hier te beschrijven.

Hieronder wat foto’s

De controle kamer.
Klaar voor het experiment.
Controleren of het werkt.
De hersenscan.
Het team.

Geweldig dat ik hierbij mag zijn.

Miki en Yonit zijn vandaag naar Netta-li gegaan, die studeert in San Diego. Door enige vertraging in het vliegverkeer, zijn ze de hele dag weg. Janny en ik mogen dus op het huis passen. Natuurlijk moeten we nog wat inkopen doen. Eerst gaan we bij de Safeway wat kleinigheden kopen, en dan is het tijd voor onze favoriet, Noah’s Bagels. Dit is een broodjeszaak waar ze overheerlijke bordjes met zalm serveren. Als we aankomen blijkt deze zaak gesloten te zijn, dus dan maar naar huis.

Rustig opstaan en wat ontbijten, dit is een relaxdag. Natuurlijk gaan we proberen of Noah’s Bagels nu wel open is.

We maken wat voorbereidingen voor onze trip die morgen start. Die voorbereidingen voor onze trip naar het zuiden bestaat uit het inpakken van één koffer waarin de bagage voor de trip is, omdat we niet meer meenemen dan noodzakelijk.

Onze trip start vandaag met een rit naar Paso Robes waar we een hotel hebben geboekt, een rit van ruim driehonderd kilometer.

Aan het begin van de rit reden we ruim een uur door bewoond gebied, veel vrijstaande huizen, laagbouw tussen veel bomen. Na een uur veranderde deze omgeving in bossen waarna de omgeving overgaat in een landbouwgebied. Onafzienbare akkers waar overal op mensen aan het werk zijn om te oogsten. Als we in de buurt van Paso Robes komen veranderen de akkers in wijngaarden. Wat we niet wisten is dat dit gebied een geweldig wijngebied is.

Paso Robes is een wijn gebied halverwege Los Angeles en San Francisco, en begrensd door de kustweg Highway 1 en de 101, vormt Paso Robles een wijnregio in Californië die zowel toegang biedt tot de kust als tot restaurants met Michelinsterren. Het is een gemeenschap van cowboys en vernieuwers, waar toprestaurants en wijn van wereldklasse samenkomen met een klein stadje.

Ons hotel is bij allerlei restaurantjes, en we kiezen voor “Margie’s Diner” om een heerlijke burger te eten. Omdat het hier wel bevalt besluiten we hier morgenochtend te ontbijten.

Verblijf: Adelaide Inn 1215 Ysabel Avenue, Paso Robles, CA 93446, Verenigde Staten

Na het ontbijt vertrekken we voor de langste rijdag van deze trip. Ruim vijfhonderd kilometer door een grotendeels woestijnachtig gebied. Ik weet niet hoe het komt, maar uitgerekend als wij de woestijn ingaan is het één van die zeldzame dagen dat het regent, en niet zo weinig ook. Het eerste stuk gaat langs uitgestrekte wijngaarden en na een klein uurtje rijden we door de Sierra (woestijn).

Ruimte, ruimte.

Heel af en toe zien we een wijnboer of een veeboer, zo spaarzaam dat ieder wijnhuis of iedere boerderij een eigen op- en afrit heeft. Kale bergen met geel verschroeid gras en hier en daar een struikje. Koeien lopen hier allemaal vrij rond.

Een winkel in de woestijn met popstation.

Plotseling zien we links van ons een boortoren om naar aardolie te zoeken. Wat verder zien we Ja-knikkers om olie op te pompen niet slechts een paar, maar voor zover we kunnen kijken zien we honderden, misschien wel duizend pompende ja-knikkers. Hier komt dus veel olie vandaan.

De ja knikkers.

Als we in de regio van Los Angeles komen zien we eerst hier en daar een huisje of een caravan in de buurt van de Highways, allemaal bewoond. Dit landschap verandert in veel lage vrijstaande woningen in het heuvelachtige terrein. In de buurt van Palm Springs eerst heel veel bedrijventerreinen, en dit gaat over in mooie woonwijken.

Palm Springs ligt aan de westrand van de Coachella Valley, in het centrale deel van Riverside County, op ongeveer 172 kilometer (107 mijl) ten oosten van Los Angeles. De stad bevindt zich in het ecologische gebied dat bekendstaat als de Colorado-woestijn, op een hoogte van 148 meter (487 voet) boven zeeniveau. Achter het stadscentrum verrijst de indrukwekkende berg Mt. San Jacinto, met een top op 3301 meter (10.831 voet) hoogte. Palm Springs beslaat een oppervlakte van 249 vierkante kilometer (96 vierkante mijl) en kent goed ontwikkelde woonwijken.

Sinds de jaren 1920 en 1930 fungeert Palm Springs als het favoriete toevluchtsoord voor de elite uit Hollywood (vanwege de “2-hour rule” in filmcontracten destijds). Sterren als Frank Sinatra, Marilyn Monroe, Elvis Presley en recenter Leonardo DiCaprio hebben hier huizen (gehad).

Omdat Palm Springs op slechts twee uur rijden ligt van Los Angeles, Orange County en San Diego County, zijn er veel tweede woningen te vinden. In 2001 telde de stad 43.800 vaste inwoners, aangevuld met 27.000 tot 30.000 mensen die er in de winter verblijven, waardoor het totaal aantal inwoners in het winterseizoen oploopt tot bijna 75.000.

Verblijf: Best Western Inn at Palm Springs, 1633 South Palm Canyon, Palm Springs, CA 92264, Verenigde Staten

Voordat we naar Joshua Tree NP gaan besluiten we eerst met de “Tramway” naar boven te gaan. De Palm Springs Aerial Tramway – de grootste roterende kabelbaan ter wereld – heeft een lengte van ruim vier kilometer langs de prachtige kliffen van Chino Canyon, rechtstreeks naar de top van Mt. San Jacinto. Tijdens de rit, die ongeveer tien minuten duurt, draaien de cabines langzaam rond, waardoor je kunt genieten van de omgeving. Boven aangekomen bij het Mountain Station – op een hoogte van 2596 meter – vind je twee restaurants, uitkijk platforms, een bezoekerscentrum van het staatspark, een natuurhistorisch museum, een cadeauwinkel en meer dan 80 kilometer aan wandelpaden. De cabines van de kabelbaan en de kabels zijn geleverd door een bedrijf uit Zwitserland, de steunen zijn van Amerikaans fabrikaat. Het is wel een belevenis om tijdens het omhoog gaan op de draaiende vloer te staan. Boven hebben we een prachtig uitzicht op de omgeving.

Als we weer beneden zijn, overleggen we over wat te doen, of naar het “Joshua Tree” park te gaan of in Palm Springs rond te kijken. We besluiten om naar het park te gaan.

Het Joshua Tree National Park is een uitgestrekt beschermd gebied in het zuiden van Californië. Het wordt gekenmerkt door ruige rotsformaties en kale woestijnlandschappen.

De gigantische keien van Joshua Tree begonnen zich meer dan 100 miljoen jaar geleden te vormen, toen gesmolten gesteente onder het aardoppervlak afkoelde. Na verloop van tijd ontwikkelden zich scheuren in de rots en het grondwater verweerde de blokken geleidelijk tot afgeronde vormen. Erosie en plotselinge overstromingen spoelden uiteindelijk het omringende materiaal weg, waardoor de indrukwekkende rotsstapels die bezoekers vandaag de dag zien op plaatsen zoals Jumbo Rocks, Wonderland of Rocks en Split Rock worden onthuld.

Het park, dat zijn naam dankt aan de kronkelige, stekelige Joshua-bomen in de regio, strekt zich uit over zowel de met cactussen bezaaide Colorado-woestijn als de hoger gelegen en koelere Mojave-woestijn. Vanaf Keys View kijkt men uit over de Coachella Valley.

De Joshua Tree werd vereerd door indianenstammen omdat de bladeren ervan duurzame materialen leverden voor manden en schoenen, terwijl de knoppen en zaden een gezonde aanvulling vormden op hun voedselvoorziening.

Een prachtig park, we kijken onze ogen uit en zijn blij dat we voor dit park hebben gekozen.

Onderweg naar huis stoppen we in een klein plaatsje waar we een lekker stuk vlees eten.

Verblijf: Best Western Inn at Palm Springs 1633 South Palm Canyon, Palm Springs, CA 92264, Verenigde Staten

Omdat het ontbijt gisteren matig was, besluiten we om vandaag naar een breakfast restaurant te gaan. Heerlijk uitgebreid ontbeten.

Vandaag staat een rit naar San Diego op het programma, een rit van ruim twee uur. Onderweg stoppen we nog even bij een enorme supermarkt om wa te drinken voor onderweg te kopen. Verder verloopt de reis zonder bijzonderheden.

Na het ontbijt (Scrambled eggs met een burger) vertrekken we naar de universiteit van San Diego waar Netta-li psychologie studeert. Ze is hier pas een paar weken, maar weet vol vuur over de universiteit te vertellen. We bezoeken haar kamer en daarna leidt ze ons rond over de campus. Tussendoor laat ze ons zien hoe ze winkelt, geen kassa. Als ze langs de uitgang loopt wordt automatisch het aankoopbedrag van haar rekening afgeschreven.

Na deze rondleiding gaan we naar de haven waar de “USS Midway” als museumschip is aangemeerd.

Dit vliegdekschip is in 1945 direct na de Tweede Wereldoorlog in de vaart genomen en is tot 1992 operationeel geweest. Bij de tewaterlating was het met met een lengte van driehonderd en vijf meter het grootste schip ooit gebouwd. Breed drie en zeventig meter en met een vliegdekoppervlakte van vier hectare. In 2004 is dit enorme schip als museum in gebruik genomen.

Om een idee te geven van de afmetingen en hoeveelheden; Gemiddeld honderd vliegtuigen aan boord, 1.500 telefoons, 4.500 bemanningsleden, 13.000 maaltijden per dag, vier turbines van 53000 pk per stuk, 1000 broden per dag, 13.000 maaltijden per dag, 21 ton wasgoed per week, enz. enz.

Eigenlijk is het een compleet dorp geweest met monteurs, piloten, kappers, noem maar op. En natuurlijk vliegtuigen die op dit schip gestationeerd waren. Bovenstaand vliegtuig is door voormalig president George W. Bush gevlogen tijdens zijn diensttijd.

Voor de bezoekers is er een restaurant op het achterdek voor een snelle hap

Heel jammer is dat we na een bezoek van drie uur door gebrek aan tijd de machines niet hebben gezien, wie weet, ooit !!

Als we opstaan praten we erover dat we het jammer vinden dat we niet meer gezien hebben van de USS Midway want het was gisteren wel erg indrukwekkend. Wat let ons eigenlijk om nog een keer te gaan.

We bellen Netta-li op en ook zij is enthousiast, dus we gaan gewoon opnieuw naar het vliegdekschip.

De twee dekken die we gisteren hebben gezien, slaan we vandaag over en gaan gelijk naar de boiler room. Hier staat de aandrijving van het schip, één van de drie stoomturbines die per stuk 53.000 pk zijn. De stoomdruk was 41 bar, en de stoomtemperatuur 455 gr Celsius. De boilers zijn onder de turbines geplaatst.

Het bedieningspaneel van de turbine.

Van de turbine is weinig te zien omdat deze zwaar geïsoleerd is, er aan gekoppeld is de gearbox (vertragingskast) die het maximale toerental terugbrengt van 4856 toeren per minuut tot maximaal 250 rpm. De vier turbines van dit schip gebruiken 100.000 galon (378.541 liter) dieselolie per dag !! Dit hoge brandstofgebruik is natuurlijk door de voortstuwing, maar ook door het lanceersysteem om de vliegtuigen met een katapult weg te schieten. Omdat het schip zoveel dieselolie gebruikte moest het om de drie tot zes dagen bijgetankt worden door schepen het ter bescherming in een kleine vloot meevoeren.

De turbine van 53000 pk.
De vertraging kast.

Via de bankwerkerij, medische dienst, tandarts en de gevangenis naar het enorme vliegdek. Hier krijgen we van oud piloten een gedetailleerde uitleg over het starten vanaf het vliegdek en het landen hierop.

Een enorme oppervlakte van vier hectare.

Hierboven een foto van de brug, die op een vliegdekschip eiland wordt genoemd. Hier zit het commando en de vluchtleiding. Op het vliegdek zelf staan tientallen historische vliegtuigen en helikopters opgesteld. Deze hebben allemaal gevlogen vanaf dit vliegdekschip.

Als alle veiligheidsprocedures zijn doorlopen krijgt de piloot in het vliegtuig een duidelijk sein van een in het geel geklede man dat hij moet vertrekken.

We zijn vandaag bijna vijf uur op dit schip en nog niet alles gezien, misschien toch nog een volgende keer.

Opstaan, uitchecken, en dan starten we de rit naar Santa Barbara. In deze wereldberoemde plaats hebben veel  beroemdheden gewoond of wonen daar nog. Deze plaats is zo gewild om zijn klimaat, de bijnaam is “Amerikaanse Riviera”

Bij aankomst rusten we wat en daarna zoeken we een restaurant aan de haven om lekker te eten.

We zijn door Los Angeles gereden, met de regio erom heen een gebied dat twee keer zo groot is als Nederland. Het is vol met snelwegen en een soort van provinciale wegen die dan wel drie of vier rijstroken per richting hebben. Dit was best een inspannende rit, vooral omdat het verkeer wat chaotisch was.

Yifat heeft een vriendin die Lucy Anderson heet, toen Lucy hoorde van de trip van Janny en mij, dacht ze dat het leuk zou zijn als haar moeder, die in Santa Barbara woont, ons zou ontmoeten. Onderweg op onze trip heeft Janny Whatsapp- en mailcontact gehad met Hilary, Lucy’s moeder, met als gevolg dat we vanmorgen met Hilary gaan ontbijten.

Stipt om tien uur arriveert Hilary bij ons hotel, eerst kennismaken en daarna naar een ontbijtrestaurant.

Voordat we op het terras ontbijten maken we eerst binnen een foto met de dames bij Halloween poppen. Het hele restaurant is versierd voor Halloween.

En dan gezellig verder kennismaken samen ontbijten.

Na een echt Engels ontbijt met gebakken ei en bacon en heel gezellig gesprek voeren nodigt Hilary ons uit om haar huis te zien. Natuurlijk doen we dat, en het blijkt dat ze in de buitenwijken van Santa Barbara woont. Het huis is tegen de heuvels gebouwd en heeft een prachtige tuin met palmbomen en cactussen. En omdat ze tegen een helling wonen is er vanuit de woning een mooi uitzicht over het dal tot aan de Pacific reikt.

Uiteindelijk moeten we toch vertrekken naar ons volgende hotel in Cambria, het Oceanpoint Ranch hotel dat aan de kust ligt. De reis gaat verder zonder bijzonderheden en tegen vier uur arriveren we bij het hotel.

Een kwartiertje ten het noorden van het hotel is een Elephant Seal Vista Point, hier gaan we heen.

Deze zeeolifanten liggen hier heerlijk te zonnen op het strand aan de Atlantische Oceaan, een mooi gezicht.

Voordat we op deze rustige dag weer naar het hotel gaan neuzen eerst we nog wat in Cambria rond. Het is een gezellig stadje waar we nog even een ijsje pakken en terug naar het hotel.

Vanmorgen ontving Janny een bericht van Yonit waarin ze vertelde dat ze erg verkouden is, en dat het misschien beter is dat we een dag langer wegblijven ,zodat we niet besmet kunnen worden. Na telefonisch overleg besloten we om inderdaad een nacht langer weg te blijven.

We kiezen ervoor om naar het eerste hotel in Paso Robes te gaan waar we onze trip begonnen. De ervaringen over dit hotel waren goed en het is wat dichter bij Moraga.

De rit door de bergachtige Sierra duurt ongeveer een uur. Het eerste deel is wat kaal, maar daarna rijden we langs de uitgebreide wijngaarden waar deze streek zo beroemd om is. In Palo Robles kijken we eerst nog wat rond maar al snel zoeken we het hotel op.

Omdat de omgeving al bekend is, hoeven we niet te zoeken naar het hotel of een leuk restaurant.

In Paso Robles lopen we nog wat rond en zie ik een oud bedrijfspand vol antiek en curiosa, en natuurlijk kijken we een even poosje binnen. Onvoorstelbaar wat hier staat. Voor de deur staat nog een bijzondere auto.

Gisteravond heeft Yonit gebeld, en ze vertelde dat ze weer redelijk opgeknapt was. Ook vertelde ze dat Omer, de zoon van Yifat, voor een voetbaltoernooi in Sacramento is. Omer heeft laten weten dat hij het wel leuk zou vinden als we morgen komen kijken. En natuurlijk gaan we dat doen.

De rit naar Moraga verloopt zonder bijzonderheden, en vanavond eten we weer gezellig met Miki en Yonit.

Tijdens deze trip reden we ruim 2000 km met een gemiddeld verbruik van 1 op 8,5. Niet slecht voor een Toyota Sienna met een 3,5 liter motor en 296 pk.

Tijdens de voorbereidingen voor ons bezoek aan Omer in Sacramento kregen we te horen dat het team van Omer uit het toernooi is uitgeschakeld. Dus gaan we niet naar Sacramento. Wat later komt Miki met het voorstel om morgen naar het Farallones-natuurreservaat te gaan.

Dit zijn de Farallon-eilanden die ongeveer 30 mijl ten westen van de Golden Gate bridge in de Stille Oceaan liggen. Het is een dagtocht waarop je walvissen, witte haaien, zeeleeuwen , enz. kunt spotten. Dit idee is schitterend, dus gaan we dat doen.

Om vijf uur staan we op voor het bezoek aan het Natuur reservaat. Na even zoeken in San Francisco vinden we eerst een parkeerplaats en daarna de boot Amico waarmee we de zee opgaan.

Het eerste stuk is gezellig varen, maar eenmaal onder de Golden Gate brug door verandert alles. De lucht is stakblauw en er staat een matige noordelijke wind. Omdat wij naar het westen naar de Farallon-eilanden willen, vaart ons schip dwars op de golven. Ruim veertig kilometer op een zwaar slingerend schip dat een paar meter diep wegzakt en daarna weer omhoog komt is héél goed vasthouden.

Maar het is de moeite waard, vanaf acht uur ’s morgens tot half zes ’s middags ruige zee met zicht op een enorme school dolfijnen. Honderden dolfijnen zwemmen met ons schip mee, gaan ons zelfs voorbij.

Na een uur of vier varen komen we bij de Farallon-eilanden aan. Dit is een natuurgebied voor zeehonden, zeeolifanten en een grote populatie vogels, waaronder veel pelikanen.

Buiten wat onderzoekers mogen er geen mensen op de eilanden. We varen er geruime tijd rond omdat dit gebied bekend is om zijn witte haaien, maar helaas zien we geen geen witte haai, ondanks het lokaas.

Het Lokaas.

Uiteindelijk varen we weer naar San Francisco, maar een paar kilometer voor de kust signaleert een bemanningslid walvissen. De koers wordt gewijzigd en de schipper gaat op onderzoek uit. Plotseling zien we de rug van een walvis en daarna weer één. Uiteindelijk zien we meer dan tien keer een rug of een staart boven water uitkomen. Een belevenis.

Omdat de zee zo ruw is, is fotograferen niet mogelijk, dit omdat je je minimaal met één hand aan de reling moet vast houden. Daarom heb gefilmd, waar ik dan later beelden uit kan knippen.

Dit is een bijzondere dag is dit geweest met zoveel walvissen en dolfijnen.

Wat boodschappen doen, een beetje rondkijken in de omgeving, dus vakantie vieren.

Zondagmorgen ontbijt.

Vertrek om 18:45 lokale tijd naar Nederland via Frankfurt.

Door het tijdsverschil komen we vandaag om 17:55 uur op Schiphol aan.

Eén reactie op “Reis USA 2026 herfst.”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *