TVandaag is het “Nakba-dag”, de dag 78 jaar geleden waarop vijf Arabische legers Israël binnenvielen.
15 mei 1948 zou het einde van de Joodse staat betekenen.
Er woedde al zeven maanden een burgeroorlog, die honderdduizenden mensen op de vlucht had gejaagd.
Honderdduizend Joden in Jeruzalem werden al vijf maanden belegerd.
De pas opgerichte staat Israël stond onder een wapenembargo.
Toen het door de Britten getrainde Arabische Legioen de Jordaan overstak, Syrische Renault-tanks de grens passeerden en Egyptische Spitfires Tel Aviv bombardeerden, heerste er hoop en opwinding in de Arabische wereld.
Maar Nakba betekent “catastrofe”.
Niet de catastrofe van hun afwijzing van een Palestijnse Arabische staat.
Niet de catastrofe van hun verlies in de VN-stemming over de verdeling van Israël.
Niet de catastrofe van het ontketenen van de vluchtelingencrisis die al maanden daarvoor was begonnen.
15 mei is niet het begin van de oorlog, en zelfs niet het einde ervan.
15 mei markeert de catastrofe van de mislukte poging om de Joodse staat te vernietigen, en de vernedering die daarop volgde.
Het is geen toeval dat de Nakba op 15 mei valt.
·
