Op deze dag – 15 mei 1948: De Joden weigerden opnieuw te stervenTerwijl elke krant en radio-openst op aarde al het overlijdensbericht van Israël schreef, gebeurde er iets volkomen krankzinnigs. Op deze dag vielen 5 Arabische legers (Egypte, Jordanië, Syrië, Irak, Libanon) plus Saoedische contingenten de pasgeboren Joodse staat binnen met één verklaard doel: afmaken wat Hitler begon en “de Joden de zee in drijven”. De wiskunde was grotesk: 600.000 Joden (mannen, vrouwen en kinderen) versus een gecombineerde Arabische bevolking van bijna 200 miljoen met professionele legers, Britse officieren en Sovjetwapens. Israël had bijna niets – zelfgemaakte Sten-pistolen, Molotov-cocktails en welke geweren dan ook die konden worden gesloopt. Groot-Brittannië en Amerika dwongen allebei een totaal wapenembargo af. De wereld wachtte op de slachting. In plaats daarvan deden de Joden het onmogelijke. Uit de ontheemdenkampen van Europa en uit het Westen kwamen ongeveer 4.000 Machal-vrijwilligers – door de strijd geharde veteranen uit de Tweede Wereldoorlog uit Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Canada en Zuid-Afrika. Gevechtspiloten, bommenwerpers en infanterieofficieren lieten alles vallen en haastten zich naar binnen. Een van de meest surrealistische momenten: een jonge Joodse radio-reparateur uit Engeland arriveerde met nul gevechtservaring. Toen hem werd gevraagd wat hij kon doen, zei hij dat hij radio’s had gerepareerd. De ogen van de commandanten lichtten op. Een zending kapotte walkietalkies was net aangekomen. Hij en een Israëlische partner brachten weken door in een stoffig voormalig Brits kamp om ze één voor één weer tot leven te brengen, zodat Israëlische troepen eindelijk met elkaar konden praten op het slagveld. Toen kwamen de wonderen die zelfs de Bijbel zou kunnen benijden. Stalin, in de hoop het socialistisch geleunde Israël in de Sovjetbaan te trekken, stond in het geheim toe dat communistisch Tsjecho-Slowakije de reddingslijn van Israël werd. Praag verkocht de Joden Messerschmitt 109 jagers (in het geheim geassembleerd), Spandau machinegeweren, geweren, munitie en bommen. Drie B-17 Flying Fortresses werden stilletjes gekocht in Panama, naar Tsjecho-Slowakije gevlogen, geladen met wapens en rechtstreeks naar een oorlogsgebied gesmokkeld – zware bommenwerpers afgeleverd in een land dat twee dagen eerder niet officieel bestond. Tegen elke voorspelling in keerde het tij. Israël verloor 1% van zijn hele bevolking in de gevechten – een hoger dodental per hoofd van de bevolking dan Groot-Brittannië in de Tweede Wereldoorlog leed. Nauwelijks een gezin was onaangeroerd. Maar begin 1949 werden de binnenvallende legers teruggedrongen en werden de wapenstilstandslijnen (de “Groene Lijn”) getrokken – lijnen die de Arabische kant zelf volhield dat het slechts tijdelijke militaire linies waren, nooit grenzen.Dit was niet alleen een militaire overwinning. Dit was het Joodse volk – overlevenden van pogroms, ballingen en de Holocaust, vergezeld door Joden die het Midden-Oosten nooit hadden verlaten – dat met hun bloed verklaarde dat ze na 2.000 jaar van omzwervingen en vervolging nooit meer weer weerloos zouden zijn in hun voorouderlijk thuisland. Daarom is een sterk, soeverein, zelfredzaam Israël niet optioneel. Het is het verschil tussen overleven en een ander hoofdstuk in het lange boek van Joodse tragedie. Nooit meer zullen Joden vreemden moeten smeken om het recht om te leven. Nooit meer zal ons voortbestaan afhangen van de vluchtige “vriendelijkheid” van rijken die wegkijken. Israël is de garantie – beveiligd door Joodse kracht, niet door de genade van anderen. Ben Yisrael Chai.