James Finn, de Britse consul in Jeruzalem van 1846 tot 1863, beschrijft het gebied in zijn boek “Byeways in Palestine” (1863) als “dunbevolkt” en “verlaten”:

• “Op veel plaatsen troffen we ruïnes aan van oude gebouwen, ooit bruisend van leven, nu verwaarloosd en vervallen. Deze overblijfselen van een welvarender verleden staan ​​als stille getuigen van het verstrijken van de tijd en de veranderingen in het lot van de regio.”
• “Verschillende dorpen waar we doorheen trokken waren bijna verlaten, met slechts een handvol inwoners die een karig bestaan ​​leidden. De meeste huizen verkeerden in een staat van verval, wat duidde op een dalende bevolking en gebrek aan onderhoud.”

Hij voerde in 1863 ook een onderzoek uit naar de bevolking van Jeruzalem, die in totaal 15.000 mensen telde, waarvan 8.000 Joden, 4.000 moslims en 3.000 christenen.

Overigens, de reden dat er maar 15.000 mensen in Jeruzalem woonden, was omdat het land vol moerassen en malaria zat. Pas rond de eeuwwisseling, toen “zionistische” Joden zich bij hun broeders in Israël voegden en de moerassen drooglegden, kwamen mensen uit het hele Midden-Oosten naar Israël. Als je me niet gelooft, kijk dan maar eens naar de achternamen van “Palestijnen” om te zien waar ze vandaan komen.

Op deze dag — 1 juni 1967

Mocht er nog iemand twijfelen aan de genocidale intentie van de Arabische legers die zich enkele dagen voor de Zesdaagse Oorlog aan de Israëlische grenzen hadden verzameld, dan maakte de voorzitter van de PLO het glashelder.

Ahmed Shukairy verklaarde in een vrijdagpreek in Jeruzalem:

“Dit is een strijd tussen ons of de Israëliërs. Er is geen middenweg. De Joden van Palestina zullen moeten vertrekken. Wij zullen hun vertrek naar hun voormalige huizen faciliteren. De overlevenden van de oude Joodse bevolking van Palestina mogen blijven, maar ik heb de indruk dat niemand het zal overleven.”

Hij voegde eraan toe:

“Wij zullen Israël en zijn inwoners vernietigen en wat betreft de overlevenden — als die er al zijn — de boten staan ​​klaar om hen te deporteren.”

Dit was de officiële leider van de PLO die sprak voordat Israël ook maar één schot had gelost — terwijl de Joodse staat zich nog volledig binnen de wapenstilstandslijnen van 1949 bevond (de zogenaamde “grenzen van ’67”). Geen ‘bezetting’, geen ‘nederzettingen’, geen controle over de ‘Westelijke Jordaanoever’ (toen Jordaans) of Gaza (Egyptisch).

Het werkelijke doel was simpel: de totale vernietiging van de Joodse staat en de uitroeiing of verdrijving van de Joden.

Toch doen dezelfde beweging en haar verdedigers vandaag de dag nog steeds alsof het conflict begon met de ‘bezetting’ die pas bestond nadat Israël wéér een poging tot vernietiging had overleefd.

Zelfs Arabische leiders geven het toe.

Iedereen deelt de clip van Bill Clinton waarin hij beschrijft hoe Yasser Arafat een genereus vredesaanbod in Camp David verwierp, een aanbod dat de Palestijnen een staat zou hebben gegeven op 96 procent van de Westelijke Jordaanoever, landruil en een hoofdstad in Oost-Jeruzalem. Hij vertelt ook dat de Palestijnse leiders eigenlijk nooit een tweestatenoplossing wilden. Ze wilden Israël vernietigen. Het is een video die vaak wordt gedeeld door mensen zoals @VividProwess, en het is belangrijk dat mensen hem zien.

Natuurlijk wijzen critici het meteen af. Ze beweren dat Clinton bevooroordeeld is of pro-Israël. Ze zeggen dat je het Amerikaanse perspectief niet kunt vertrouwen.

Oké, laten we dat even terzijde schuiven.

Kijk nu eens hiernaar.

In dit indrukwekkende interview zegt de voormalige Egyptische president Hosni Mubarak, een belangrijke Arabische leider die direct betrokken was bij de onderhandelingen, precies hetzelfde vanuit Arabisch perspectief. Hij spreekt over de Mena House-conferentie in Caïro en de Camp David-onderhandelingen van 1978. Beide mislukten omdat de Palestijnen elk aanbod herhaaldelijk afwezen. De Oslo-akkoorden werden weliswaar getekend, maar omdat Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad er niet bij betrokken waren, ondermijnden ze de akkoorden en elke kans op vrede door vier jaar lang terroristische zelfmoordaanslagen in Israël te plegen. Daarna volgden de tweede Camp David-onderhandelingen in 2000, waar Arafat aanvankelijk mee instemde, maar die hij vervolgens verwierp en waarmee hij in plaats daarvan de Tweede Intifada ontketende.

Mubarak legt uit hoe de Palestijnen zelfs weigerden deel te nemen aan de Mena House-conferentie van 1977. Hij beschrijft de herhaalde kansen die ze kregen, waaronder een gedetailleerd document waarin werd opgeroepen tot Israëlische terugtrekking uit Samaria, Judea en Gaza, veiligheidsregelingen tijdens een overgangsperiode en andere belangrijke concessies. De Israëliërs waren bereid te onderhandelen over lastige kwesties zoals wie de controle over de veiligheid zou krijgen. Volgens Mubarak bleven de Palestijnen echter nee zeggen en verspeelden ze de ene kans na de andere.

Hij spreekt met duidelijke frustratie over hoe de Palestijnse kant al decennialang vredesinitiatieven en realistische compromissen afwijst.

De video toont verder beelden van de PLO-vertegenwoordiger uit 1977, evenals oude beelden van de Egyptische president Sadat, die betrokken was bij de onderhandelingen in het Mena House en de eerste Camp David-onderhandelingen in 1978.

Dit is wellicht veel indrukwekkender dan Clintons verhaal, omdat het geen westerse of Israëlische stem is. Het zijn prominente Arabische leiders die de onderhandelingen hebben meegemaakt, die de bredere Arabische wereld vertegenwoordigden en die geen enkele reden hadden om Israël te verdedigen.

Wanneer leiders van beide kanten van de onderhandelingstafel hetzelfde patroon van Palestijnse afwijzing en geweld beschrijven, wordt het veel moeilijker om het af te doen als vooringenomenheid.

Het patroon is duidelijk, decennialang en door verschillende stemmen heen: genereuze aanbiedingen, herhaalde weigeringen en voortdurende eisen voor alles, zonder iets terug te geven.

Dit is geen geschiedenis uit het verleden. Het is de kernreden waarom het conflict vandaag de dag voortduurt.