Op deze dag – 15 mei 1948: De Joden weigerden opnieuw te stervenTerwijl elke krant en radio-openst op aarde al het overlijdensbericht van Israël schreef, gebeurde er iets volkomen krankzinnigs. Op deze dag vielen 5 Arabische legers (Egypte, Jordanië, Syrië, Irak, Libanon) plus Saoedische contingenten de pasgeboren Joodse staat binnen met één verklaard doel: afmaken wat Hitler begon en “de Joden de zee in drijven”. De wiskunde was grotesk: 600.000 Joden (mannen, vrouwen en kinderen) versus een gecombineerde Arabische bevolking van bijna 200 miljoen met professionele legers, Britse officieren en Sovjetwapens. Israël had bijna niets – zelfgemaakte Sten-pistolen, Molotov-cocktails en welke geweren dan ook die konden worden gesloopt. Groot-Brittannië en Amerika dwongen allebei een totaal wapenembargo af. De wereld wachtte op de slachting. In plaats daarvan deden de Joden het onmogelijke. Uit de ontheemdenkampen van Europa en uit het Westen kwamen ongeveer 4.000 Machal-vrijwilligers – door de strijd geharde veteranen uit de Tweede Wereldoorlog uit Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Canada en Zuid-Afrika. Gevechtspiloten, bommenwerpers en infanterieofficieren lieten alles vallen en haastten zich naar binnen. Een van de meest surrealistische momenten: een jonge Joodse radio-reparateur uit Engeland arriveerde met nul gevechtservaring. Toen hem werd gevraagd wat hij kon doen, zei hij dat hij radio’s had gerepareerd. De ogen van de commandanten lichtten op. Een zending kapotte walkietalkies was net aangekomen. Hij en een Israëlische partner brachten weken door in een stoffig voormalig Brits kamp om ze één voor één weer tot leven te brengen, zodat Israëlische troepen eindelijk met elkaar konden praten op het slagveld. Toen kwamen de wonderen die zelfs de Bijbel zou kunnen benijden. Stalin, in de hoop het socialistisch geleunde Israël in de Sovjetbaan te trekken, stond in het geheim toe dat communistisch Tsjecho-Slowakije de reddingslijn van Israël werd. Praag verkocht de Joden Messerschmitt 109 jagers (in het geheim geassembleerd), Spandau machinegeweren, geweren, munitie en bommen. Drie B-17 Flying Fortresses werden stilletjes gekocht in Panama, naar Tsjecho-Slowakije gevlogen, geladen met wapens en rechtstreeks naar een oorlogsgebied gesmokkeld – zware bommenwerpers afgeleverd in een land dat twee dagen eerder niet officieel bestond. Tegen elke voorspelling in keerde het tij. Israël verloor 1% van zijn hele bevolking in de gevechten – een hoger dodental per hoofd van de bevolking dan Groot-Brittannië in de Tweede Wereldoorlog leed. Nauwelijks een gezin was onaangeroerd. Maar begin 1949 werden de binnenvallende legers teruggedrongen en werden de wapenstilstandslijnen (de “Groene Lijn”) getrokken – lijnen die de Arabische kant zelf volhield dat het slechts tijdelijke militaire linies waren, nooit grenzen.Dit was niet alleen een militaire overwinning. Dit was het Joodse volk – overlevenden van pogroms, ballingen en de Holocaust, vergezeld door Joden die het Midden-Oosten nooit hadden verlaten – dat met hun bloed verklaarde dat ze na 2.000 jaar van omzwervingen en vervolging nooit meer weer weerloos zouden zijn in hun voorouderlijk thuisland. Daarom is een sterk, soeverein, zelfredzaam Israël niet optioneel. Het is het verschil tussen overleven en een ander hoofdstuk in het lange boek van Joodse tragedie. Nooit meer zullen Joden vreemden moeten smeken om het recht om te leven. Nooit meer zal ons voortbestaan afhangen van de vluchtige “vriendelijkheid” van rijken die wegkijken. Israël is de garantie – beveiligd door Joodse kracht, niet door de genade van anderen. Ben Yisrael Chai.

Imam Hassan Chalgumi uit Drancy bij Parijs is verbaasd over wat Israël momenteel in Iran doet. Hij schrijft: Ik, zoon van Ismaël, imam, moslim, man van vrede, geef hier mijn oprechte getuigenis over dit wondere volk: Ik moet bekennen dat ik geloof in religies en wonderen. Maar er is iets aan dit volk – het volk van Israël – waardoor ik denk dat het echt een levend wonder is. Een volk dat de farao’s 3000 jaar geleden probeerden uit te roeieien… en dat is mislukt. Een volk dat de Babyloniërs 2500 jaar geleden probeerden uit te roeien… en dat is mislukt. Een volk dat de Romeinen 2000 jaar geleden wilden vernietigen… en dat is mislukt. Een volk dat de nazi’s 80 jaar geleden uitroeiden… zonder het uit te wissen. Een volk waartegen de Arabieren vijf oorlogen voerden om het van de kaart te vegen… en faalde. Het is een klein volk, maar begiftigd met een unieke kracht, een goddelijke genade. Overal waar hij onderneemt, slaagt hij. In financiën, handel, wetenschap, filosofie, literatuur… Een woestijnland dat hij heeft omgetoverd tot een paradijs, zonder olie of gas, maar met vrijheid, democratie, intelligentie en wilskracht. Het is een natie die de wereld heeft gegeven Einstein, Newton, Kafka, Karl Marx, Nietzsche, Spinoza, Freud… en vele anderen die de mensheid hebben gedrukt. Er zijn realiteiten die noch de rede, noch de logica kunnen verklaren. Eén woord omschrijft ze: wonder. Tweeënhalf jaar lang vocht deze natie op vijf fronten. Er werd gezegd dat het vermoeiend was, op de rand van de ineenstorting… En toch verrast ze de wereld door een nieuw front te openen tegen een Iraanse vijand die zelfs onder Arabische regimes meer dan één bang maakt. Ondanks hun kleine aantal bezit dit volk de moed van de edelen, de wijsheid van de profeten, het geduld van de rechtvaardigen en de vastberadenheid van de overlevenden. Hoe kan het anders, wetende dat hij afstamt van Abraham, Salomo, David, Mozes, Jakob, Jozef… en 1.523 profeten en boodschappers uit hun nakomelingen? Dit volk bracht het monotheïsme en het geloof in één God in de wereld. Een volk dat wordt gedreven door een honger naar leven, werk, innovatie en continuïteit, die al meer dan 4000 jaar voortduurt. Ik kan het echt niet anders omschrijven: een bewonderenswaardig volk. Als de Arabieren een duidelijke visie hadden, zouden ze ervoor kiezen om zich bij dit volk aan te sluiten, van hen te leren, met hen samen te werken… Misschien zouden ze besmet zijn door zijn kennis, zijn wijsheid, zijn eer. Hassan Chalgumi Imam

TVandaag is het “Nakba-dag”, de dag 78 jaar geleden waarop vijf Arabische legers Israël binnenvielen.

15 mei 1948 zou het einde van de Joodse staat betekenen.

Er woedde al zeven maanden een burgeroorlog, die honderdduizenden mensen op de vlucht had gejaagd.

Honderdduizend Joden in Jeruzalem werden al vijf maanden belegerd.

De pas opgerichte staat Israël stond onder een wapenembargo.

Toen het door de Britten getrainde Arabische Legioen de Jordaan overstak, Syrische Renault-tanks de grens passeerden en Egyptische Spitfires Tel Aviv bombardeerden, heerste er hoop en opwinding in de Arabische wereld.

Maar Nakba betekent “catastrofe”.

Niet de catastrofe van hun afwijzing van een Palestijnse Arabische staat.

Niet de catastrofe van hun verlies in de VN-stemming over de verdeling van Israël.

Niet de catastrofe van het ontketenen van de vluchtelingencrisis die al maanden daarvoor was begonnen.

15 mei is niet het begin van de oorlog, en zelfs niet het einde ervan.

15 mei markeert de catastrofe van de mislukte poging om de Joodse staat te vernietigen, en de vernedering die daarop volgde.

Het is geen toeval dat de Nakba op 15 mei valt.

11:26 a.m. · 15 mei 2026

·

22,1K Weergaven