Zelfs Arabische leiders geven het toe.

Iedereen deelt de clip van Bill Clinton waarin hij beschrijft hoe Yasser Arafat een genereus vredesaanbod in Camp David verwierp, een aanbod dat de Palestijnen een staat zou hebben gegeven op 96 procent van de Westelijke Jordaanoever, landruil en een hoofdstad in Oost-Jeruzalem. Hij vertelt ook dat de Palestijnse leiders eigenlijk nooit een tweestatenoplossing wilden. Ze wilden Israël vernietigen. Het is een video die vaak wordt gedeeld door mensen zoals @VividProwess, en het is belangrijk dat mensen hem zien.

Natuurlijk wijzen critici het meteen af. Ze beweren dat Clinton bevooroordeeld is of pro-Israël. Ze zeggen dat je het Amerikaanse perspectief niet kunt vertrouwen.

Oké, laten we dat even terzijde schuiven.

Kijk nu eens hiernaar.

In dit indrukwekkende interview zegt de voormalige Egyptische president Hosni Mubarak, een belangrijke Arabische leider die direct betrokken was bij de onderhandelingen, precies hetzelfde vanuit Arabisch perspectief. Hij spreekt over de Mena House-conferentie in Caïro en de Camp David-onderhandelingen van 1978. Beide mislukten omdat de Palestijnen elk aanbod herhaaldelijk afwezen. De Oslo-akkoorden werden weliswaar getekend, maar omdat Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad er niet bij betrokken waren, ondermijnden ze de akkoorden en elke kans op vrede door vier jaar lang terroristische zelfmoordaanslagen in Israël te plegen. Daarna volgden de tweede Camp David-onderhandelingen in 2000, waar Arafat aanvankelijk mee instemde, maar die hij vervolgens verwierp en waarmee hij in plaats daarvan de Tweede Intifada ontketende.

Mubarak legt uit hoe de Palestijnen zelfs weigerden deel te nemen aan de Mena House-conferentie van 1977. Hij beschrijft de herhaalde kansen die ze kregen, waaronder een gedetailleerd document waarin werd opgeroepen tot Israëlische terugtrekking uit Samaria, Judea en Gaza, veiligheidsregelingen tijdens een overgangsperiode en andere belangrijke concessies. De Israëliërs waren bereid te onderhandelen over lastige kwesties zoals wie de controle over de veiligheid zou krijgen. Volgens Mubarak bleven de Palestijnen echter nee zeggen en verspeelden ze de ene kans na de andere.

Hij spreekt met duidelijke frustratie over hoe de Palestijnse kant al decennialang vredesinitiatieven en realistische compromissen afwijst.

De video toont verder beelden van de PLO-vertegenwoordiger uit 1977, evenals oude beelden van de Egyptische president Sadat, die betrokken was bij de onderhandelingen in het Mena House en de eerste Camp David-onderhandelingen in 1978.

Dit is wellicht veel indrukwekkender dan Clintons verhaal, omdat het geen westerse of Israëlische stem is. Het zijn prominente Arabische leiders die de onderhandelingen hebben meegemaakt, die de bredere Arabische wereld vertegenwoordigden en die geen enkele reden hadden om Israël te verdedigen.

Wanneer leiders van beide kanten van de onderhandelingstafel hetzelfde patroon van Palestijnse afwijzing en geweld beschrijven, wordt het veel moeilijker om het af te doen als vooringenomenheid.

Het patroon is duidelijk, decennialang en door verschillende stemmen heen: genereuze aanbiedingen, herhaalde weigeringen en voortdurende eisen voor alles, zonder iets terug te geven.

Dit is geen geschiedenis uit het verleden. Het is de kernreden waarom het conflict vandaag de dag voortduurt.